Specyfikacje i informacje o Ferrari 641

Nigel Mansell prowadzący Ferrari 641 w Niemczech (1990)

Ferrari F1 samochód z 1990 roku

Oto przepisana wersja tekstu dla Twojej witryny:

Ferrari 641, znane również jako F1-91, było rozwiniętą wersją swojego poprzednika, Ferrari 1989 z 640 roku, zaprojektowanego przez Johna Barnarda. Zaktualizowany projekt 641 był nadzorowany przez byłego projektanta McLarena, Steve'a Nicholsa, po odejściu Barnarda Ferrari dołączyć do zespołu Benettona. Samochód był napędzany 3.5-litrowym silnikiem V12, który po raz pierwszy był wyposażony w silnik typu 036, a później zaktualizowany do 037 w San Marino. Silnik V12 wytwarzał moc 680 KM (507 kW; 689 KM), czyli nieco mniej niż silniki Hondy V690 o mocy 515 KM (700 kW; 10 KM) używane przez McLarena. Jednak 641 był jednym z najlepiej prowadzących się samochodów w stawce Alain Prost uznając go za najlepszy samochód roku.

Pomimo tego, że był cięższy niż jego rywale, 641 zawierał półautomatyczną skrzynię biegów, która została opracowana w poprzednim sezonie i była postrzegana jako zaawansowana technicznie. Aerodynamika samochodu została przerobiona, a podwozie było nieco dłuższe niż jego poprzednik. Nichols zaprojektował samochód z myślą o płynnym stylu jazdy Prosta, a Prost ciężko pracował nad poprawą niezawodności skrzyni biegów i zbliżeniem całego zespołu Ferrari.

Ferrari 641 było także pierwszym samochodem Formuły 1990, w którym zastosowano skuteczny system kontroli trakcji, który zadebiutował podczas Grand Prix Portugalii w XNUMX roku w Estoril. System był stosunkowo prosty i bezpośredni, wykorzystując tylko oprogramowanie i czujnik prędkości koła. Technicy Ferrari opracowali podstawowy system kontroli trakcji w mniej niż dwa tygodnie i był to znaczący krok naprzód dla zespołu.

Przez cały sezon testowano układ zmiennego wlotu trąbki na silniku, ale nie stał się on standardowym wyposażeniem. Mimo to 641 był mocnym samochodem na torze i pomógł Ferrari zająć drugie miejsce w klasyfikacji konstruktorów. Dziedzictwo samochodu jest ugruntowane jako techniczne i innowacyjne arcydzieło, które pomogło położyć podwaliny pod przyszły sukces Ferrari w Formule XNUMX.

Samochód wygrał sześć wyścigów w sezonie 1990 Formuły 1.

Dane techniczne Ferrari 412T2 F1 wózek

Podwozie: typ 641, samonośne z włókna węglowego i kevlaru o strukturze plastra miodu
Zawieszenie przednie: podwójne wahacze eliptyczne, popychacze
Zawieszenie tylne: Podwójne wahacze, popychacze
Hamulce: Wentylowane tarcze z włókna węglowego, jednoczęściowe zaciski Brembo na wszystkich 4 kołach
Układ kierowniczy: Zębatka i zębnik
Rozstaw osi i rozstaw kół przednich/tylnych: 2,855/1,800/1,675 mm
Masa własna (z wodą i olejem): 503 kg
Opony przednie: 25.0-10.0-13", Goodyear
Opony tylne: 26.0-15.0-13", Goodyear
Koła: jednoczęściowe Speedline, przód 11.75x13", tył 16x13"
Zbiornik paliwa: 220 litrów, 1 zbiornik środkowy, 2 zbiorniki boczne, paliwo 102 RON
Nadwozie: kompozytowe, zdejmowane
Skrzynia biegów: Napęd na tylne koła, trzytarczowe sprzęgło karbonowe ze sterowaniem mechanicznym lub automatycznym, 641 wzdłużnie zwis 7-biegowa skrzynia biegów + bieg wsteczny, półautomat z elektronicznym zarządzaniem
Przełożenia: Zmienne w zależności od toru

Wymiary

Długość: 4,460 mm
Szerokość: 2,130 mm
Wysokość: 1,000 mm

silnik

Oznaczenie: Ferrari typ 036
Typ: montowany z tyłu 65° V12, żeliwny blok cylindrów bez mokrych tulei, głowica z lekkiego stopu, korbowody 112 mm, chłodzony wodą
Otwór i skok: 84 x 52.6 mm
Jednostkowa i całkowita pojemność skokowa: 291.497/3,497,964 cmXNUMX
Współczynnik kompresji: 12.5: 1
Maks. Moc wyjściowa: 680 KM przy 12,750 XNUMX obr./min
Rozrząd: 5 zaworów na cylinder (3 dolotowe), 2 górne wałki rozrządu na rząd cylindrów, koło zębate napędzane z przodu silnika
Zasilanie paliwem: Elektroniczny cyfrowy wtrysk pośredni Weber Marelli z podwójnymi wtryskiwaczami
Zapłon: Pojedyncza wtyczka, elektrostatyczny Magneti Marelli
Układ smarowania: Sucha miska olejowa