Nadsterowność

Jacky Ickx walczy z nadsterownością w Lotusie 72E 

Nadsterowność ma miejsce, gdy tylne koła samochodu Formuły 1 tracą przyczepność przed przednimi, a tył samochodu zaczyna zjeżdżać na bok. To jeden z dwóch fundamentalnych problemów z równowagą w wyścigach (drugim jest podsterowność) i to właśnie on sprawia, że ​​szybcy kierowcy wydają się szybcy. Samochód, który jest na granicy nadsterowności na szybkim zakręcie, ma maksymalną przyczepność. Samochód, który przekroczył tę granicę, obraca się w miejscu.

Czym jest nadsterowność w Formule 1?

Nadsterowność to stan równowagi podwozia, w którym tylne opony pracują mocniej niż przednie, a tył zaczyna ślizgać się na zewnątrz podczas pokonywania zakrętu. Kierowca musi złapać poślizg, odpowiednio obracając kierownicą i pedałem gazu, inaczej samochód wpadnie w poślizg. Niewielka, kontrolowana nadsterowność jest pożądana w szybkich zakrętach, ponieważ kieruje przód w stronę szczytu zakrętu, nie tracąc prędkości na przednich oponach. Duża, niekontrolowana nadsterowność to problem, który może wpłynąć na czas okrążenia i zwycięstwo w wyścigu.

Co powoduje nadsterowność

• zużyte lub przegrzane opony tylne;
• zbyt duże wyważenie aerodynamiczne tylnej części pojazdu, odciążające tylne skrzydło;
• zbyt mocne dodanie gazu zbyt wcześnie przy wyjściu z zakrętu;
• zbyt mała siła docisku tylnego koła lub zbyt agresywne ustawienie mechanizmu różnicowego;
• zbyt mocne hamowanie tylne podczas jazdy na szlaku;
• mokre lub śliskie plamy pod zewnętrzną tylną częścią.

Nadsterowność kontra podsterowność

Te dwie rzeczy są przeciwieństwami. Podsterowność to samochód, który nie skręca: przednie opony tracą przyczepność jako pierwsze, a przód jest szeroko rozstawiony. Nadsterowność to samochód, który skręca za mocno: tylne koła najpierw tracą przyczepność, a tył ślizga się na zewnątrz. Każdy kierowca ma swoje preferencje co do jednego lub drugiego, a większość współczesnych kierowców ustawia samochód tak, aby uzyskać lekką nadsterowność przy wchodzeniu w zakręt i neutralną pozycję przy wychodzeniu z zakrętu.

Jak kierowcy wychwytują nadsterowność

Kierowca reaguje, wykonując kontr skręt w stronę poślizgu, zwalniając przepustnicę na tyle, aby ponownie obciążyć tylne opony, i pozwalając samochodowi wrócić na właściwą linię. F1 Kontrola trakcji została zakazana w 2008 roku, więc wszystko zależy od reakcji kierowcy. Kamery w zwolnionym tempie rejestrujące jazdę Verstappena i Alonso na zakręcie Suzuka 1 pokazują drobne, ciągłe korekty toru jazdy w każdym ułamku sekundy.

Często zadawane pytania dotyczące nadsterowności

Czym jest nadsterowność w Formule 1?

Nadsterowność to stan równowagi, w którym tylne opony tracą przyczepność, zanim przednie i tył samochodu zaczynają się ślizgać na zewnątrz podczas pokonywania zakrętu.

Jaka jest różnica między nadsterownością i podsterownością?

Podsterowność występuje, gdy przednie koła tracą przyczepność jako pierwsze, a przód pojazdu jest szeroko rozstawiony. Nadsterowność występuje, gdy tylne koła tracą przyczepność jako pierwsze, a tył wysuwa się z toru jazdy. To przeciwstawne tryby awarii.

Do F1 kierowcy chcą nadsterowności?

Lekka, kontrolowana nadsterowność przy wejściu w zakręt jest pożądana, ponieważ kieruje przód ku szczytowi. Niekontrolowana nadsterowność to katastrofa w postaci utraty czasu okrążenia i niezawodności.

Co powoduje nadsterowność w F1 samochód?

Zużycie tylnej opony, zbytnie przesunięcie balansu aerodynamicznego do przodu, agresywne użycie przepustnicy, ustawienia mechanizmu różnicowego lub siła hamowania tylnego hamulca oraz mokre plamy na zewnętrznej linii koła.

Jak kierowcy wykrywają nadsterowność?

Poprzez wykonanie przeciwnego skrętu w stronę poślizgu, zmniejszenie przepustnicy w celu ponownego naładowania tylnych opon i umożliwienie podwoziu powrotu do właściwej pozycji bez konieczności gwałtownych ruchów.