Ενεργή αναστολή

Ο Ayrton Senna παίρνει τον Nigel Mansell με το Williams FW14B Renault (1992)

Ο Ayrton Senna παίρνει τον Nigel Mansell με το Williams FW14B Renault (1992)

Η ενεργή ανάρτηση είναι αναμφισβήτητα η πιο σημαντική τεχνολογία που έχει απαγορεύσει ποτέ η F1. Χρειάστηκε μια δεκαετία F1 από έναν συμβιβασμό μεταξύ χαμηλού ύψους οδήγησης και απορρόφησης κραδασμών σε ένα αυτοκίνητο που παρέμεινε προσκολλημένο στην ιδανική αεροδυναμική πλατφόρμα του ανεξάρτητα από τις επικείμενες συνθήκες. Όταν η Williams κατασκεύασε την FW14B της γύρω από την ιδέα το 1992, το πεδίο προσπαθούσε να καλύψει το χαμένο έδαφος και μέχρι το τέλος του 1993 το FIA είχε αποφασίσει ότι η τεχνολογία ήταν πολύ κυρίαρχη, πολύ ακριβή και πολύ ευαίσθητη ως προς την ασφάλεια για να της επιτραπεί να συνεχιστεί.

Τι είναι η ενεργή ανάρτηση στη F1;

Η ενεργή ανάρτηση αντικαθιστά τα συμβατικά ελατήρια και αμορτισέρ με υδραυλικούς ή ηλεκτροϋδραυλικούς ενεργοποιητές που ελέγχονται από έναν υπολογιστή. Αισθητήρες γύρω από το αυτοκίνητο μετρούν το ύψος οδήγησης, τα φορτία των τροχών, την στάση του πλαισίου και την πλευρική επιτάχυνση. Η μονάδα ελέγχου διαβάζει αυτά τα δεδομένα εκατοντάδες φορές το δευτερόλεπτο και ενεργοποιεί τους ενεργοποιητές για να διατηρεί το αυτοκίνητο στο ύψος οδήγησης και τη γωνία κλίσης που παράγουν μέγιστη αεροδυναμική απόδοση. Αντί να ρυθμίσουν το αυτοκίνητο ως συμβιβασμό για έναν γύρο μιας πίστας, οι μηχανικοί έθεσαν πλατφόρμες-στόχους και το λογισμικό τους πέτυχε παντού.

Πώς λειτουργούσε η ενεργή ανάρτηση

Η καρδιά του συστήματος ήταν ένας υδραυλικός ενεργοποιητής σε κάθε τροχό, που τροφοδοτούνταν από μια αντλία υψηλής πίεσης που κινούνταν από τον κινητήρα. Αισθητήρες θέσης τροχών και πλαισίου τροφοδοτούσαν τη μονάδα ελέγχου, η οποία αποφάσιζε πόση δύναμη έπρεπε να ασκήσει κάθε ενεργοποιητής. Στην έκδοση με την ισχυρή ισχύ, στην οποία πρωτοστάτησε η Williams, οι ενεργοποιητές μπορούσαν να ανυψώσουν το αυτοκίνητο για τα κράσπεδα, να το κατεβάσουν στις ευθείες για να αποκτήσει τελική ταχύτητα και να το σκληρύνουν κατά το φρενάρισμα. Στην πιο αδύναμη έκδοση με την «αντιδραστική» ισχύ που χρησιμοποιούσαν οι πρώτες Lotus και άλλες ομάδες, το σύστημα απλώς ανταποκρινόταν σε ό,τι συνέβαινε, χωρίς να προβλέπει ή να προσαρμόζεται προληπτικά.

Lotus 92: το πρώτο ενεργό F1 αυτοκίνητο

Η πρώτη σοβαρή προσπάθεια ενεργητικής ανάρτησης στη F1 ήταν η Lotus 92, η οποία αγωνίστηκε στα Grand Prix της Βραζιλίας και του Long Beach το 1983. Η Lotus επέλεξε να εγκαταστήσει το σύστημα στο σασί της με κινητήρα Cosworth επειδή η Renault, ο τότε συνεργάτης της με υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα, δεν ήταν διατεθειμένη να δεσμεύσει έναν κινητήρα σε μια μη αποδεδειγμένη ιδέα. Το αποτέλεσμα ήταν εύθραυστο: οι υδραυλικές βλάβες και τα σφάλματα σήματος υπολογιστή προκάλεσαν απρόβλεπτο χειρισμό, και Νάιτζελ Μάνσελ αντιπαθούσε ανοιχτά το αυτοκίνητο. Το σύστημα έτρεξε μόνο δύο φορές εκείνη τη χρονιά, προτού η Lotus επαναφέρει το πρωτότυπο στο προσκήνιο.

Williams FW14B: το απόλυτο ενεργό F1 αυτοκίνητο

Σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, η Williams παρουσίασε την ώριμη έκδοση. Η Williams FW14B του 1992 κατασκευάστηκε γύρω από ένα πλήρως ενεργό σύστημα που προέκυψε από την εργασία της Automotive Products για οδικά οχήματα και κυριάρχησε στο πρωτάθλημα στα χέρια του Nigel Mansell. Το σύστημα επέτρεπε στο αυτοκίνητο να λειτουργεί σε βέλτιστο ύψος οδήγησης σε κάθε στροφή και σε κάθε ευθεία, ξεκλειδώνοντας αεροδυναμική απόδοση που ο παθητικός ανταγωνισμός δεν μπορούσε να φτάσει. Η εξέλιξή της, η FW15C, κέρδισε ξανά το 1993 με Alain ProstΣε δύο σεζόν, ο Williams ουσιαστικά έγραψε το βιβλίο αναφοράς για το πόσο μακριά μπορούσε να φτάσει η ενεργή ανάρτηση.

Γιατί απαγορεύτηκε η ενεργή ανάρτηση για το 1994

Η απαγόρευση ανακοινώθηκε κατά τη διάρκεια της σεζόν του 1993 ως μέρος ενός ευρύτερου πακέτου περιορισμών στα συστήματα υποβοήθησης οδηγού που αφαίρεσε επίσης τον έλεγχο πρόσφυσης, τον έλεγχο εκκίνησης και το ABS. Η FIA ανέφερε τρεις ανησυχίες:

  • Ταχύτητες στις στροφές: Η ενεργή ανάρτηση πίεζε τα πλευρικά φορτία σε επίπεδα που ανησυχούσαν την αρμόδια αρχή.
  • Κόστος: Το υδραυλικό υλικό, οι συστοιχίες αισθητήρων και το λογισμικό ελέγχου ήταν εκτός εμβέλειας των μικρότερων ομάδων και διεύρυναν το ανταγωνιστικό χάσμα.
  • Αξιοπιστία και έλεγχος από τον οδηγό: Αν το σύστημα δεν λειτουργούσε σωστά, το αυτοκίνητο θα μπορούσε να γίνει απρόβλεπτο και η FIA ήθελε τον οδηγό να επιστρέψει στο επίκεντρο της εξίσωσης.

Η απαγόρευση του 1994 έβαλε τέλος στην εποχή της ενεργητικής ανάρτησης της F1 στο απόγειό της. Η Williams FW16, κατασκευασμένη με τους νέους παθητικούς κανόνες, φάνηκε στους οδηγούς της σαν ένα βήμα προς τα πίσω σε κάθε μετρικό στοιχείο εκτός από την πολυπλοκότητα των υπολογιστών, και μεγάλο μέρος της αρχικής διαμάχης της σεζόν περιστράφηκε γύρω από το αν οι ομάδες εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν κρυφή ηλεκτρονική υποβοήθηση.

Ενεργή ανάρτηση σήμερα

Η F1 έχει κρατήσει την ενεργή ανάρτηση εκτός των κανονισμών από τότε. Τα τρέχοντα αυτοκίνητα χρησιμοποιούν συμβατικά ελατήρια, ράβδους στρέψης και υδραυλικά τρίτα στοιχεία που είναι νόμιμα επειδή δεν ελέγχονται από τον οδηγό ή δεν είναι προγνωστικά. Έχουν υπάρξει περιοδικές συζητήσεις σχετικά με την επανεισαγωγή μιας περιορισμένης μορφής ενεργής ανάρτησης για να βοηθήσει τα αυτοκίνητα με εφέ εδάφους να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο του άλματος, αλλά από τότε... 2026 Σύμφωνα με τους κανονισμούς, η τεχνολογία παραμένει απαγορευμένη. Εν τω μεταξύ, τα αυτοκίνητα δρόμου έχουν κληρονομήσει πολλές από αυτές τις ιδέες: η προσαρμοστική αερανάρτηση και τα συστήματα προγνωστικής απόσβεσης στα σύγχρονα πολυτελή αυτοκίνητα συνδέουν άμεσα το έργο που έκαναν η Lotus και η Williams στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Τελευταία νέα για την ενεργή αναστολή

Συχνές ερωτήσεις σχετικά με την ενεργή αναστολή

Ποια ομάδα πρωτοστάτησε στην ενεργή ανάρτηση στη F1;

Η Lotus πρωτοστάτησε στην ενεργή ανάρτηση με το Lotus 92, το οποίο αγωνίστηκε στα Grand Prix της Βραζιλίας και του Long Beach το 1983. Το σύστημα ήταν εύθραυστο και μη δημοφιλές στους οδηγούς, και χρειάστηκε άλλη μια δεκαετία για να μετατρέψει την ιδέα σε ένα νικηφόρο πακέτο για τον αγώνα.

Ποια ήταν η πιο επιτυχημένη ενεργητική ανάρτηση F1 αυτοκίνητο?

Η Williams FW14B του 1992 θεωρείται η απόλυτη μοτοσικλέτα με ενεργή ανάρτηση. F1 αυτοκίνητο. Ο Νάιτζελ Μάνσελ κέρδισε το πρωτάθλημα οδηγών με αυτό, και η εξέλιξή του, η FW15C, χάρισε έναν ακόμη τίτλο με τον Αλέν Προστ το 1993.

Γιατί απαγορεύτηκε η ενεργή αναστολή;

Η FIA απαγόρευσε την ενεργή ανάρτηση για τη σεζόν του 1994 για λόγους κόστους, ασφάλειας και υποβοήθησης του οδηγού. Οι αυξανόμενες ταχύτητες στις στροφές, το διευρυνόμενο ανταγωνιστικό χάσμα μεταξύ πλούσιων και μικρών ομάδων και οι ανησυχίες για απρόβλεπτη συμπεριφορά σε περίπτωση κακής συμπεριφοράς του συστήματος ήταν οι τρεις κύριοι παράγοντες που οδήγησαν στην απόφαση.

Επιτρέπεται η ενεργή ανάρτηση στη σύγχρονη F1;

Όχι. Η ενεργή αναστολή έχει απαγορευτεί από το 1994 και παραμένει απαγορευμένη βάσει της τρέχουσας νομοθεσίας. 2026 κανονισμοί. Επιτρέπονται παθητικά ελατήρια, αμορτισέρ και υδραυλικά τρίτα στοιχεία, αλλά οποιοδήποτε σύστημα που ελέγχεται από τον οδηγό ή προγνωστικό είναι παράνομο.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ της αντιδραστικής και της πλήρως ενεργητικής ανάρτησης;

Ένα αντιδραστικό σύστημα ανταποκρίνεται στις αλλαγές στη θέση των τροχών και του πλαισίου αφού συμβούν, ενώ ένα πλήρως ενεργό σύστημα χρησιμοποιεί δεδομένα αισθητήρων και μοντελοποίηση για να ρυθμίσει προληπτικά τις δυνάμεις του ενεργοποιητή πριν συμβεί η αλλαγή. Η Williams FW14B έτρεχε την πλήρως ενεργή έκδοση, ενώ η αρχική Lotus 92 ήταν πιο κοντά σε μια αντιδραστική ρύθμιση.

Χρησιμοποιούν τα αυτοκίνητα δρόμου ενεργή ανάρτηση σήμερα;

Ναι. Πολλά σύγχρονα premium αυτοκίνητα δρόμου χρησιμοποιούν προσαρμοστικά ή προγνωστικά συστήματα ανάρτησης που ανάγονται στη μηχανική τους καταγωγή από τη Φόρμουλα 1 στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Τα σύγχρονα συστήματα αερανάρτησης και μαγνητικής ανάρτησης ρυθμίζουν την απόσβεση σε πραγματικό χρόνο με βάση τα δεδομένα του δρόμου, τη λειτουργία του οδηγού και τα δεδομένα οδοστρώματος που σαρώνονται από κάμερα.

Τελευταία ενημέρωση: