Tor Spa-Francorchamps – F1 Układ toru, rekordy i zwycięzcy

Historia toru Spa-Francorchamps

Stary i nowy układ obwodu Spa-Francorchamps

Na początku 1920 roku nic, jak się wydawało, nie mogło zakłócić zwykłej ciszy w spokojnej wiosce Francorchamps, położonej na wzgórzu bardzo blisko wrzosowisk. Nic, poza tym, że pewnego pięknego letniego dnia, gdy przebywaliśmy w Hotel des Bruyeres, dwie osoby dobrze znane w świecie wyścigów samochodowych, jedna z nich to Jules de Thier, kierownik gazety „La Meuse”, a druga Henri Langlois Van Ophem, przewodniczący Komisji Sportowej w RACB (Królewski Klub Samochodowy Belgii), wpadły na pomysł wykorzystania trójkąta wyznaczonego przez drogi łączące Malmedy, Stavelot i Francorchamps, aby stworzyć z niego tor wyścigowy.

Pierwszy wyścig
Ciesząc się idealnym miejscem w tych zielonych Ardenach, tor rozciągał się w pagórkowatym krajobrazie, ale składał się również z wielu prostych odcinków, szczególnie odpowiednich do osiągania dużych prędkości. Ponadto, będąc blisko Spa, już słynącego na skalę międzynarodową z hydroterapii, gdzie niektóre wyścigi samochodowe cieszyły się popularnością od kilku lat, tor ten wydawał się mieć wiele atutów, aby odnieść sukces. Dlatego wyścig był już zaplanowany na następny rok. Przygotowany na sierpień 1921 r. wyścig samochodów niestety nie mógł się odbyć z powodu braku reprezentacji. Rzeczywiście, chociaż wszystko było gotowe, tylko jeden zawodnik został zarejestrowany na formularzu zgłoszeniowym. Ostatecznie tor został zainaugurowany przez motocyklistów, podczas gdy kierowcy wystartowali w 1922 r.
W 1924 r. Odbyła się pierwsza organizacja słynnego 24-godzinnego wyścigu Francorchamps, zaledwie rok po Le Mans, podczas gdy pierwszy prawdziwy wielki międzynarodowy wyścig jednomiejscowych samochodów, Grand Prix Europy, odbył się w 1925 r. W wydarzeniu tym wzięło udział siedem samochodów, które zobaczył zwycięstwo słynnego kierowcy Alfy Romeo, Antonio Ascari.

1925-1940
W okresie od połowy lat dwudziestych do przedwojennej wojny światowej odbywały się motocyklowe Grand Prix i prestiżowe wyścigi samochodowe, takie jak 24-godzinny wyścig Francorchamps i Grand Prix Belgii miały być głównymi imprezami torowymi. Jeśli chodzi o utwór, pozostał mniej więcej taki sam, jak na początku.
Jednak w 1939 roku wydarzyło się coś nowego: Francorchamps otrzymywał sztuczną krzywiznę, jedyną w swoim rodzaju: „Raidillon” lub stromy wzniesienie. Ta przeszkoda, która miała być pokonana z bardzo dużą prędkością, była prekursorem orientacji, jaką zarządca chciał nadać torowi: uczynić go jednym z najszybszych torów w Europie, ostro kontrastującym w ten sposób z niemieckim sąsiadem The Eifel, który był również bardzo spektakularny, ale znacznie bardziej kręty, a zatem jeden z najwolniejszych. II wojna światowa miała przerwać życie toru na siedem długich lat, podczas których ta część
Ardeny były mało oszczędzone.

1947-1970

Jim Clark Lotus 49 Ford na zakręcie La Source Hairpin, 1967 Grand Prix Belgii, tor Spa-Francochamps

W 1947 roku wznowiono działalność sportową w okolicy „L'Eau Rouge”. Po raz kolejny w centrum uwagi znalazły się prestiżowe wyścigi: Motocykle i Samochody Grand Prix, do których czasami dodawano 24-godzinny wyścig Racb, zanim wznowiono je corocznie od 1964 r. Później inne organizacje zakończyły ten program. Tak więc pod koniec lat pięćdziesiątych RAC ze Spa zorganizował Grand Prix Spa, a następnie, na początku lat siedemdziesiątych, Junior RAC, jego 24-godzinne motocykle.
Gdyby wszystko zdawało się działać prawidłowo, sytuacja ta trwałaby jednak tylko do 1970 r., Kiedy to na czternastokilometrowym torze po raz ostatni odbyły się Grand Prix Formuły XNUMX. Ze względu na roszczenia formułowane w latach sześćdziesiątych, pewna liczba kierowców Grand Prix nie chciała już jeździć w Francorchamps ze względów bezpieczeństwa, które były dość trudne do rozwiązania dla Intercommunale Managerów. Melodia została jednak podana.

Jacky Stewart na starcie w swoim March-Fordzie F1 samochód na torze Spa-Francorchamps (1970)

Ponieważ, nawet jeśli inne wyścigi, zwykle planowane, nadal się odbywały, stawało się oczywiste, że na czternastu kilometrach tor stał się bardzo niebezpieczny, biorąc pod uwagę zwiększone osiągi samochodów i nieliczne możliwości adaptacji otoczenia tak, jak to było. kiedy budowano nowe tory.

Koniec wielkich Francorchamps był bliski. Musieli zareagować, gdyby chcieli zachować tor i stworzyć taki, który lepiej uwzględniałby środki bezpieczeństwa zgłaszane przez kierowców Grand Prix.
Tak więc, po różnych planach mających na celu zachowanie głównych cech toru przy jednoczesnym wyeliminowaniu niektórych obszarów wysokiego ryzyka (zasadniczo części zawartej między Les Combes i Blanchimont), ostatecznie wybrano tor i można było rozpocząć prace. Siedmiokilometrowy tor został zainaugurowany w 1979 roku.

1983-dzisiaj

Początek belgijskiego sezonu 1985 F1 GP. Na czele Senna (Lotus), Mansell (Williams) i Prost (McLaren)

Bardziej techniczny, kręty i wyposażony w prześwity, nowy tor zachował większą część elementu, który przyniósł mu sławę, łącząc jednocześnie zwiększone bezpieczeństwo pilotów i nowy urok dla widzów. Dzięki nowemu torze Grand Prix Belgii Formuły I szybko wróci do Francorchamps. Ten wyścig był wielkim wydarzeniem, które utorowałoby drogę wielu innym, z mniejszym udziałem mediów, ale które przyczyniło się do zwiększenia dynamiki Francorchamps, dywersyfikacji jego działalności i umieszczenia go na czele międzynarodowej sceny.

W latach 1980-1990 Francorchamps działał według ustalonego harmonogramu. Podobnie, obwód można dostosować do wszystkich wymagań pod względem bezpieczeństwa FIA. Jednak Francorchamps pozostał „wyścigowym” torem, który był zamknięty dla ruchu publicznego tylko wtedy, gdy odbywały się mityngi. Ewolucja sportów motorowych, a przede wszystkim coraz bardziej profesjonalne podejście marketingowe sprawiły, że sytuacja się skomplikowała. Aby zabezpieczyć swoją przyszłość, obwód musiał stać się trwały i ostatecznie zamknięty dla ruchu publicznego. Ukończenie autostrady Verviers-Prüm, przymusowy zakup ostatniej działki przydrożnej oraz budowa obwodnicy między miejscowościami Francorchamps i Meiz-Burneville umożliwiłyby ten istotny krok w przyszłość.

Spa-Francorchamps, Belgia 2018.
Lance Stroll, Williamsa FW41.

Tak więc na początku tego stulecia Francorchamps „przeszło na zawodowstwo” i odniosło ogromny sukces, a kluby i organizatorzy dni motywacyjnych z całej Europy chcieli zarezerwować jeden lub kilka dni poza oficjalnymi wyścigami. Ponieważ nic nie zostało ustalone, pod koniec stulecia nad doliną Eau Rouge zaczęła pojawiać się nowa fala paniki. W 1997 r. belgijski rząd uchwalił ustawę zakazującą reklamy tytoniu. Z zespołami sponsorowanymi przez tych reklamodawców samo życie belgijskiego F1 Grand Prix było zagrożone. Do 2005 r., kiedy weszła w życie europejska dyrektywa, było wiele incydentów wynikających z problemu zakazu reklamy tytoniu, do tego stopnia, że ​​w 2003 r. został on nawet pominięty w Grand Prix.

Mówiono, że dla Francorchamps było ciężko, ponieważ F1 przywrócił trasę Raidillon-Les Combes-Blanchimont ku uciesze milionów fanów w latach 2004 i 2005. Jednak nie był to łatwy czas dla toru. Francorchamps rozrósł się bardzo szybko, ale wciąż istniało wiele luk do wypełnienia. Chociaż prace na torze, których wymagała FIA, oznaczały, że odcinki najbardziej cenione przez kierowców mogły pozostać na szczycie światowego toru, infrastruktura nie spełniała już światowych wymogów FIA. Dzięki rządowi Walonii Francorchamps otrzymało F1 stoisk, które idealnie wpasowały się w magię tego miejsca i utorowały drogę do nowego obiegu, jeszcze bardziej profesjonalnego i dynamicznego, lepiej dostosowanego do nowych działań w świecie biznesu.