Nino Farina F1 Profil i statystyki kariery

Biografia Nino Farina

Nino Farina (1951)

Giuseppe Nino Farina był pierwszym zwycięzcą wyścigów Formuły 1 i pierwszym mistrzem w historii tego sportu.

Podczas 20 urodzona w Turynie Farina, świetna sportowiec, rozpoczęła karierę wyścigową od Alfa Romeo, którą kupił dla siebie. Brał udział w 1925 Aosta-Gran San Bernardo Hillwspiąć się, ale wypadł z konkurencji. Podczas 30-ów jego kariera cieszyła się luksusem, gdy legenda wyścigów Tazio Nuvolari była mentorem.

Farina wygrał Mistrzostwa Włoch trzy razy z rzędu w latach 1937–1939. Następnie wygrał wiele konkurencyjnych europejskich wydarzeń w latach 40. i niektóre wyścigi w Ameryce Południowej. W 1948 roku wygrał Grand Prix Monako prowadząc Maserati 4CLT pokonując Louisa Chirona o 35 sekund. Później, 24 października 1948 r., Pojechał pierwszym bolidem Formuły XNUMX Ferrari w Circuito di Garda, wygrywając wyścig z Bruno Sterzim.

Włosi weszli do Mistrzostwa Świata w Formule 1 1950 jako kierowca Alfa Romeo. Był jednym z trzech kierowców (Juan Manuel Fangio i Luigi Fagioli), którzy rywalizowali za kierownicą Alfetty w każdym wyścigu w kalendarzu (bez uwzględnienia Indy 500).

Po zostaniu pierwszym kierowcą, który wygrał wyścig o mistrzostwo świata w Silverstone 13 maja 1950 roku Farina wygrała jeszcze dwa zwycięstwa (w GP Szwajcarii i Włoch) w kolejnych sześciu wyścigach i zdobyła trzy punkty więcej niż Fangio.

Chociaż Fangio wygrał trzy wyścigi, jego trzy emerytury były kluczem do sukcesu Fariny. Tylko cztery najlepsze wyniki liczone w Mistrzostwach Świata, a kierowca otrzymał jeden punkt, jeśli miał najszybsze okrążenie w wyścigu. Farina dodał czwarte miejsce i trzy najszybsze okrążenia do swoich trzech zwycięstw i zapewnił sobie mistrzostwo nad legendą Argentyny (30-27 w klasyfikacji).

Farina nie był w stanie powtórzyć swojego sukcesu w 1951 r., ponieważ musiał wycofać się z trzech wyścigów z powodu problemów mechanicznych w swoim Alfie Romeo 159. W trzech wyścigach, w których jego samochód nie był w stanie pokonać całego dystansu, Farina rozpoczął GP w pierwszej czwórce.

Pomimo trzech wycofań Włoch zajął czwarte miejsce w mistrzostwach z punktami 19, zdobywając cztery podium w siedmiu wyścigach. Zdobył czwarte zwycięstwo w swojej karierze w Grand Prix Belgii 1951 na Spa-Francorchamps.

Jedno z podium, które osiągnął w sezonie 1951, było spowodowane wspólną jazdą z jego kolegą z zespołu Felice Bonetto w Grand Prix Włoch po tym, jak samochód Fariny został odsunięty na bok na początku wyścigu z problemem silnika.

W trzecim sezonie Mistrzostw Świata w historii, 1952—, Farina przeniósł się do Ferrari, aby rywalizować u boku Alberto Ascariego i Piero Taruffiego. Prowadząc Ferrari 500 2.0 L4, samochód o specyfikacji Formuły 2, Farina rozpoczął sezon, zdobywając dominującą pozycję. Pole Pozycja na Grand Prix Szwajcarii 1952 z 2.6 sekundy nad Taruffi.

Samochód Fariny wycofany z inauguracyjnego wyścigu GP sezonu na wczesnym etapie wyścigu, co było dla niego zmarnowaną szansą, ponieważ Ascari nie startował ze względu na przygotowania do Indy 500 w tym samym roku, drugiego wyścigu kalendarza, w którym Ascari wziął udział jako jedyny europejski kierowca—.

Po powrocie Ascari z USA w kalendarzu pozostało sześć wyścigów, a Farina właśnie zdobyła cztery sekundy w porównaniu z sześcioma dominującymi zwycięstwami Ascari. Farina ukończyła mistrzostwo na drugim miejscu z punktami 24, a 12 za Ascari.

Po pierwszym bezwygranym sezonie Formuły 1, mimo że w 1952 roku wygrał dwa wyścigi poza mistrzostwami, Farina przystąpił do sezonu 1953 z zamiarem ponownego zdobycia tytułu. Rok rozpoczął się jednak fatalnie w Argentynie. Po tym, jak prezydent Argentyny Juan Perón zarządził darmowy wstęp dla widzów, wyścig odbył się bez żadnych zabezpieczeń. Na 31. okrążeniu doszło do nieuniknionego zdarzenia – chłopiec wbiegł na tor i podjechał pod Farinę. Włoski kierowca zdołał uciec chłopcu, ale wjechał w tłum, w wyniku czego zginęło siedem osób.

Nie mogąc dorównać Ascariemu i Fangio pod względem szybkości i tempa, Farina był w stanie ponownie zająć trzecie miejsce w mistrzostwach po zdobyciu pięciu miejsc na podium w ośmiu wyścigach. Włoch odniósł ostatnie zwycięstwo w swoim GP kariera w Nürburgring Nordschleife w Grand Prix Niemiec z przewagą ponad 60 sekund nad Fangio. Przyszły mistrz świata w Wielkiej Brytanii Mike Hawthorn towarzyszył dwóm byłym mistrzom na podium.

W pierwszym wyścigu 1954 roku ustanowił rekord dla najstarszego kierowcy Pole Pozycja, na której wystartował jako pierwszy w Grand Prix Argentyny w 1954 r. w wieku 47 lat i 79 dni, co nadal jest rekordem. Jego seria czterech kolejnych podiów na zakończenie sezonu 1953 r. i kolejne podium na pierwszym miejscu GP 1954 w Buenos Aires dał mu najlepszą serię miejsc na podium w karierze. Zaczął rywalizować w World Sportscar Championship w 1953, odnosząc pewne sukcesy i odnosząc kilka zwycięstw w Spa i Nürburgring. Jednak w 1954 miał inne szczęście i wypadek w Mille Miglia w 1954 zadecydował o tym, jaki będzie jego sezon.

Wciąż dochodząc do siebie po kontuzjach, brał udział w następnej Grand Prix w Belgii i prowadził po 15 okrążeniach, kiedy zawiódł silnik jego Ferrari. Kolejna awaria samochodu sportowego spowodowała, że ​​spłonął na Monzy, co oznaczało, że wziął udział tylko w dwóch wyścigach Mistrzostw Świata w 1954 roku, kończąc rok na ósmym miejscu z sześcioma punktami. Pojechał po Ferrari ponownie w 1955 roku, ale wziął udział tylko w trzech wyścigach. Chociaż wyniki były dobre, dwa miejsca na podium i jedno czwarte – koszty fizyczne były zbyt wysokie, ponieważ nadal przyjmował środki przeciwbólowe, aby móc ścigać się.

Zdecydował się odejść na emeryturę po Grand Prix Belgii w 1955 roku z powodu bólu fizycznego. Próbował jednak wystartować w Grand Prix Włoch w 1955 roku na torze Monza za kierownicą Lancii D50, ale wypadek podczas treningu, w którym nie odniósł obrażeń, sprawił, że wycofał się zarówno z Grand Prix, jak i Formuły 1. Wystartował w Indy 500 w 1956 i 1957 roku, ale z różnych powodów nie wystartował w żadnym z tych wyścigów.

Farina wycofał się z wyścigów Grand Prix jako jeden z najbardziej utytułowanych kierowców swoich czasów. Odszedł na emeryturę z pięcioma zwycięstwami w mistrzostwach świata, 20 miejscami na podium, pięcioma Pole Pozycje i cztery najszybsze okrążenia i na zawsze zostanie zapamiętany jako pierwszy w historii mistrz świata.

Nino był zaciętym konkurentem, który często uważany był za napastnika na torze, ale dżentelmena przed samochodem. Zmarł po tym, jak rozbił się w drodze do 1966 roku Grand Prix Francjiwyścig, który zamierzał oglądać. Prowadził Lotus Cortinę.

„Człowiek ze stali, wewnątrz i na zewnątrz. Ale nigdy nie mogłem przestać się obawiać o niego. Był jak rasowy rasista, zdolny do popełniania najbardziej zadziwiających szaleństw. W rezultacie był stałym więźniem oddziałów szpitalnych. „ Farina słowami Enzo Ferrari.

Wyniki Mistrzostw Nino Fariny

1× Mistrzostwa Świata1950–1950 · Alfa Romeo

Jeden tytuł, zdobyty w 1950 z Alfą Romeo.

• 1950Alfa Romeo30 pkt3 czysty od Juan-Manuel Fangiozapieczętowane w 1950 roku włoskie F1 GP

Nino Farina F1 Podsumowanie sezonów

Rok	Zespół	silnik	GP	1	2	3	Strąk	Pole	Okrążenia	FL	Śr	Punkty
1955	Ferrari	Ferrari	4	0	1	2	3	0	249	0	2.58	10.33
1954	Ferrari	Ferrari	2	0	1	0	1	1	101	0	3.00	6
1953	Ferrari	Ferrari	8	1	3	1	5	0	368	0	4.00	32
1952	Ferrari	Ferrari	8	0	4	0	4	2	449	0	3.38	27
1951	Alfa Romeo	Alfa Romeo	8	1	0	3	4	0	389	2	2.75	22
1950 🏆	Alfa Romeo	Alfa Romeo	6	3	0	0	3	2	282	3	5.00	30