Jim Clark F1 Profil i statystyki kariery

Jim Clark Biografia

Jim Clark

Jim Clark może być najlepszym kierowcą, jaki kiedykolwiek startował w Formule 1.

Osiągnął kilka niesamowitych wyników i był pierwszym zagranicznym kierowcą wyścigowym od prawie 50 lat, który wygrał wyścig Indianapolis 500 w 1965 roku. Prowadził także przez 190 z 200 okrążeń wyścigu.

Jim Clark, według wielu najwybitniejszy kierowca Formuły 1 w historii świata, urodził się 4 marca 1936 roku. Clark dorastał w Szkocji ze swoją rodziną i nigdy nie myślał o wyścigach samochodowych aż do 13. roku życia.

Jego rodzina nie chciała, żeby jeździł samochodami w celach innych niż transport i inne niezbędne czynności. Kiedy porzucił sekretne przejażdżki rodzinnym samochodem i traktorami z farmy, kupił Sunbeama Talbota i zaczął nim startować w 1956 roku w kilku rajdach i innych dyscyplinach motorsportowych, takich jak wyścigi górskie.

Jego prędkość była zauważalna od samego początku, choć dla niego było to całkowite zaskoczenie. Jim był nieco niechętny do rywalizacji, ponieważ jego rodzina bardzo tego nie chciała, ale jego talentu nie dało się zatrzymać. Jego występy były oszałamiające, ale kluczowy moment w jego wczesnej karierze w sportach motorowych nastąpił 26 grudnia 1958 roku, kiedy to rywalizował z… Lotos założyciel Colin Chapman.

Clark i Chapman jechali Lotusem Elite i zajęli pierwsze i drugie miejsce w wyścigu, z Chapmanem na czele, i byli pod wrażeniem umiejętności szkockiego kierowcy. Chapman dał Clarkowi szansę ścigania się w Formule Junior z Lotusem, co zapoczątkowało ich podróż, która doprowadziła do dominacji duetu w świecie Formuły 1.

1965 holenderski GP Rozpocznij Richie Ginther Honda RA272, Graham-Hill (10) i Jim Clark (6)

W 1960 Dutch Grand PrixClark zadebiutował w Formule 1 prowadząc Lotus 18. Startował na 11. miejscu, ale nie mógł ukończyć wyścigu z powodu problemów mechanicznych. Zaledwie w swoim drugim wyścigu Clark musiał znosić ciężkie doświadczenia po tym, jak Chris Bristow i jego kolega z drużyny, Alan Stacey, zginęli na bardzo szybkich i niebezpiecznych Spa-Francorchamps. Clark ukończył wyścig na piątym miejscu z sześciu samochodów i zdobył swoje pierwsze punkty w Mistrzostwach Świata. W kolejnej rundzie powtórzył swoje piąte miejsce i ponownie był najwyżej sklasyfikowanym kierowcą Lotusa.

Clark osiągnął swoje pierwsze miejsce na podium w 1960 Grand Prix Portugalii na Circuito da Boavista Po starcie z ósmej pozycji. Myślał o emeryturze po tragicznych wydarzeniach podczas wyścigu w Spa w 1960 roku i musiał zmierzyć się z inną sytuacją, która przywołała mu myśli o emeryturze. Podczas Grand Prix Włoch w 1961 roku na torze Monza, kierowca Ferrari Wolfgang von Trips Dotknął samochodu Clarka i wleciał w tłum. W wypadku tragicznie zginęło 14 widzów, w tym von Trips, który walczył o mistrzostwo ze swoim kolegą z drużyny, Philem. Hill.

Clark kontynuował jednak karierę w Formule 1 i 1962 przyniósł Lotus 25 i swój pierwszy strzał w mistrzostwach świata kierowców. Osiągnął pierwszy ze swoich 33 Pole Pozycje w 1962 Grand Prix Monako a pierwszy z jego wówczas rekordowych 25 zwycięstw na 1962 Grand Prix Belgii.

Jim Clark Lotus 49 Ford na kolei LaSource Hairpin,
Grand Prix Belgii, tor Spa-Francochamps, 1967.

Clark zajął drugie miejsce w mistrzostwach dzięki sukcesom odniesionym w Wielkiej Brytanii i USA, co dało mu łącznie trzy zwycięstwa. Graham Hill zdobył swój pierwszy tytuł w ostatnim wyścigu 1962 Grand Prix Południowej Afryki. Wielu może argumentować, że tytuł powinien był należeć do Clarka, ponieważ poniósł awarie mechaniczne w czterech wyścigach, w których prowadził lub na podium. W ostatnim wyścigu Clark musiał wygrać, aby wyprzedzić Hill w klasyfikacji generalnej i zdobył swoje pierwsze mistrzostwo, ale wyciek oleju położył kres jego dążeniu do chwały.

Cztery Pole Pozycje i cztery zwycięstwa w pierwszych pięciu wyścigach 1963 Dało Clarkowi jasną perspektywę zdobycia pierwszego mistrzostwa. Ponieważ tylko sześć najlepszych wyników liczyło się do mistrzostwa, wspaniały początek sezonu Clarka wydawał się wystarczający, by zdobyć tytuł. W przesiąkniętej wodą 1963 Grand Prix Belgii, odniósł jedno ze swoich największych zwycięstw. Zaczął od ósmego miejsca i wygrał wyścig z przewagą czterech minut i 54 sekund nad Brucem McLarenem, który był jedynym samochodem, którego nie udało się pokonać błyskawicznie szybkiemu szkockiemu kierowcy.

Clark zapewnił sobie mistrzostwo w Grand Prix Włoch 1963, wyprzedzając całe pole, ale samochód był na drugim miejscu. Został pierwszym kierowcą, który zdobył tytuł na trzy wyścigi przed końcem. Siedem zwycięstw w 1963 roku i tylko sześć najlepszych wyników liczonych do mistrzostwa sprawiło, że wyrównał rekord Alberto Ascariego, zdobywając 100% możliwych punktów w Mistrzostwach Świata. Jego siedem zwycięstw pozostało rekordem jednego sezonu aż do 1988 roku, kiedy to Ayrton Senna wygrał osiem wyścigów McLarenem MP4/4.

Indianapolis 500, 1965: Jim Clark pozuje przy samochodzie.

W sezonie 1964 obiecujący start Clarka nie przyniósł mu drugiego tytułu z rzędu. Mimo pięciu awarii mechanicznych, w jednym wyścigu zepsuł się nawet samochód pożyczony od jego kolegi z zespołu, Mike'a Spence'a – Clark wciąż walczył o tytuł aż do ostatniego wyścigu. W finale… Grand Prix Meksyku 1964, Clark walczył Hill oraz John Surtees. Musiał wygrać, gdy Surtees zajął trzecie i Hill co najmniej czwarty.

Hill rozbił się z Lorenzo Bandini i ostatecznie przeszedł na emeryturę. Z Surtees na czwartym miejscu, Clark prowadził z Pole Był blisko zapewnienia sobie tytułu, ale kolejny problem z olejem na przedostatnim okrążeniu w dramatyczny sposób pozbawił go tytułu.

In 1965Clark miał fantastyczny rok i dobrą niezawodność, co pozwoliło mu na dominację na każdym etapie sezonu. Wygrał pierwszy wyścig sezonu, Grand Prix RPA w 1965 roku, i opuścił wyścig w Monako, aby zdominować Indy 500 w swoim trzecim podejściu (prowadził przez 190 z 200 okrążeń i finiszował prawie dwa okrążenia przed drugim Parnellim Jonesem). Po triumfie w Indy 500 przyszły zwycięstwa w Belgii, Francji, Wielkiej Brytanii, Holandii i Niemczech. Z sześcioma zwycięstwami w pierwszych siedmiu wyścigach i tylko sześcioma najlepszymi wynikami wliczanymi do WDC, Clark ponownie zapewnił sobie mistrzostwo, swoje drugie – z trzema wyścigami do zapasu i 100% możliwych punktów.

Lotus 43 prowadzony przez Jima Clarka, Holendra GP (1967)

Rok 1966 był dla Clarka trudny, zdobył zaledwie 16 punktów i zajął szóste miejsce w klasyfikacji generalnej, mimo że wygrał wyścig – Grand Prix Stanów Zjednoczonych w 1966 roku. W 1966 roku wycofał się z pięciu wyścigów, w tym czterech z powodu problemów mechanicznych z Lotusem. W kolejnym roku poprawił się, wygrywając cztery wyścigi, ale problemy mechaniczne ponownie uniemożliwiły mu zdobycie kolejnego tytułu, na który prawdopodobnie zasługiwał.

Jego zwycięstwo w ostatnim wyścigu sezonu 1967 w Meksyku było równe Juan Manuel Fangio24 zwycięstwa, co było wówczas rekordem wszechczasów. Z wszech czasów Pole Rekord pozycji w swojej torbie od Grand Prix Kanady 1967, Clark rozpoczął sezon 1968 historycznym zwycięstwem RPA z Lotus 49. Niestety, dzień, w którym wygrał swój 25 wyścig i pobił rekord Fangio, był ostatnim dniem, w którym startował w Grand Prix Formuły 1.

Po wygranej 1 stycznia w RPA, kolejny wyścig odbył się 12 maja w Hiszpanii. Clark i inni kierowcy wzięli udział w wyścigu F2 7 kwietnia w Hockenheim w Niemczech.

Lotus 33 prowadzony przez Jima Clarka, GP Francji, Clermont Ferrand, 27 czerwca 1965 r.

Clark miał wypadek na piątym okrążeniu, na pierwszej długiej prostej na starej wersji toru Hockenheimring. Samochód Clarka, Lotus 48, zjechał z toru z prawej strony z dużą prędkością i uderzył w las. Uderzenie było tak silne, że Clark zmarł natychmiast w wyniku złamania karku i innych obrażeń. Jako prawdopodobną przyczynę wypadku podawano spuszczenie powietrza z tylnej opony, ale nie udało się jej zidentyfikować.

Miało to ogromny wpływ na sport i innych kierowców. W chwili przedwczesnej śmierci miał 32 lata i prawdopodobnie miał przed sobą jeszcze więcej zwycięstw i mistrzostw Formuły 1, a także nadal uszczęśliwiać otaczających go ludzi i być wspaniałym człowiekiem, jakim był.

Jego kolega z drużyny w chwili śmierci, Graham Hill, zdobył 1968 WDC dla Lotus i poświęcił go wspaniałemu mistrzowi Szkocji. Dziedzictwo Clarka pozostanie na zawsze w każdym umyśle, który dba o wyścigi samochodowe i jego wspaniałą historię. W końcu jego imię powinno zawsze pojawiać się, gdy dyskutujesz o najlepszych kierowcach, którzy kiedykolwiek siedzieli za kierownicą Formuły 1.

„On zawsze będzie najlepszy. Jestem pewien, że z czasem pojawi się ktoś inny i wszyscy okrzykną go najwspanialszym w historii. Ale nie ja. Dla mnie nigdy nie będzie nikogo w klasie Jimmy'ego”., powiedział Colin Chapman, który również nazwał Clarka swoim najlepszym przyjacielem.

Oficjalne zaufanie Jima Clarka: https://jimclarktrust.com/

Jim Clark F1 Przegląd sezonów

Wyniki Mistrzostw Jima Clarka

2× Mistrzostwa Świata1963–1965 · Zespół Lotus

dwa tytuły w ciągu trzech sezonów i drugiej lat pomiędzy pierwszym i ostatnim.

• 1963Team Lotus54 pkt25 czysty od Graham Hillzapieczętowane w 1963 roku włoskie F1 GP
• 1965Team Lotus54 pkt14 czysty od Graham Hillzapieczętowane w 1965 roku po niemiecku F1 GP

Jim Clark F1 Podsumowanie sezonów

Rok	Zespół	silnik	GP	1	2	3	Strąk	Pole	Okrążenia	FL	Śr	Punkty
1968	Team Lotus	Ford	1	1	0	0	1	1	80	1	9.00	9
1967	Team Lotus Team Lotus Team Lotus	Punkt kulminacyjny Ford BRM	11	4	0	1	5	6	598	5	3.73	41
1966	Team Lotus Team Lotus	BRM Punkt kulminacyjny	8	1	0	1	2	2	413	0	2.00	16
1965 🏆	Team Lotus	Punkt kulminacyjny	9	6	0	0	6	6	414	6	6.00	54
1964	Team Lotus	Punkt kulminacyjny	10	3	0	0	3	5	560	4	3.20	32
1963 🏆	Team Lotus	Punkt kulminacyjny	10	7	1	1	9	7	685	6	7.30	73
1962	Team Lotus	Punkt kulminacyjny	9	3	0	0	3	6	455	5	3.33	30
1961	Team Lotus	Punkt kulminacyjny	8	0	0	2	2	0	414	1	1.38	11
1960	Team Lotus	Punkt kulminacyjny	6	0	0	1	1	0	311	0	1.33	8

Jim Clark F1 Samochody