Nigel Mansell F1 Profil i statystyki kariery

Nigel Mansell Biografia

Nigela Mansella (2015)

Nigel Mansell wygrał w 1992 r. F1 mistrzostwo kierowców, prowadząc jeden z najbardziej zaawansowanych technicznie samochodów w historii.

Nigel Ernest James Mansell urodził się 8 sierpnia 1953 roku w Worcestershire i stał się jednym z najbardziej lubianych i charyzmatycznych F1 kierowców wszech czasów, ale jego historia nie była daleka od złożoności, od trudnych decyzji ekonomicznych po ciężkie kontuzje, jego droga do Formuły 1 nie była bajką. Mimo to jego charakter wyścigowy został ewidentnie ukształtowany przez niepowodzenia, których doświadczył na drodze do wielkości.

Jego pierwsze doświadczenie w sportach motorowych miało miejsce podczas 1962 British Grand Prix w Aintree, kiedy zobaczył Jim Clark zatrzeć pole w lipcu 1962 r., tuż przed dziewiątymi urodzinami Mansella. Mając problemy z pieniędzmi, udało mu się przeżyć udaną przygodę z kartingiem. W 1976 r. Ścigał się w Formule Ford i osiągał dobre wyniki.

Wiele zwycięstw przyszło w mistrzostwach Formuły Forda w 1977 r., Ale sytuacja ekonomiczna jego i jego żony Roseanne była trudna i musiał sprzedać wiele swoich rzeczy osobistych, aby sfinansować swoją karierę, a także zrezygnował z pracy jako inżynier lotniczy i kosmiczny, aby w pełni skoncentrować się na wyścigach.

Zdobył mistrzostwo Formuły Ford w 1977 roku, ale wyzwania wciąż nadchodziły, gdyż podczas testu na torze doznał złamania karku. Brands Hatch zagrażało to jego karierze, gdy zbliżył się do kwadriplegii. Pomimo niepowodzenia wymknął się ze szpitala i nadal pracował nad osiągnięciem celu, jakim jest bycie kierowcą wyścigowym Formuły 1.

Nigel Mansell, Austriak F1 GP (1981)

W latach 1978 i 1979 NIgel Mansell miał trudne lata w Formule 3, ponieważ nie mógł wylądować konkurencyjnymi samochodami, mimo że sprzedał swój dom, aby sfinansować przeprowadzkę. W 1980 dziennikarz Peter Windsor i zastępca kierownika w Team LotusPeter Collins namówił Colina Chapmana, właściciela Lotusa, aby spojrzał na utalentowanego i szybkiego Mansella. Później Mansell uzyskał prawo do przeprowadzenia testu w Paul Ricard dla Lotus, który szukał drugiego kierowcy w 1980 roku wraz z Mistrzem Świata 1978 Mario Andretti. Chociaż Mansell brał środki przeciwbólowe, aby ukryć ból spowodowany kontuzją pleców po wypadku w Oulton Park, dobrze sobie radził.

W teście Elio de Angelis, Eddie Cheever, Jan Lammers oraz Stephen South byli „rywalami” Nigela. Mansell obrócił swój samochód, Lotus 79, krótko po rozpoczęciu biegu, ale jechał dalej i jechał szybko i pod kontrolą. Ostatecznie de Angelis zajął miejsce drugiego kierowcy Andrettiego, ale Mansell stał się kierowcą testowym dla legendarnej marki.

Dziewięć wyścigów w 1980 roku Mansell miał okazję pojechać w wyścigu Formuły 1 w Austrii, ponieważ zespół postanowił wprowadzić trzeci samochód, Lotus 81B. Zaczął 24 w Austrii, ale nie mógł ukończyć wyścigu z powodu problemów z silnikiem. Jego debiutancki wyścig był trudny, ponieważ doznał poważnych poparzeń z powodu wycieku paliwa. Następnie brał udział w dwóch innych wydarzeniach, w Holandii i we Włoszech. Zakwalifikował się zaledwie o trzy dziesiąte za Andrettim w Zandvoort ale nie ukończył wyścigu z powodu awarii hamulca.

We Włoszech nie mógł zakwalifikować się do wyścigu po awarii podczas kwalifikacji. Jego rok 1980 zakończył się udziałem w Imoli, ale udało mu się zdobyć miejsce jako drugi kierowca w 1981 roku, obok de Angelisa.

Lotus 88 napędzany przez Nigela Mansella w Austrii (1981)

Na początku 1981 roku Mansell wyprzedził de Angelisa w pierwszym wyścigu roku, ale nie był w stanie zdobyć punktów, tak jak Włosi. Po wycofaniu się drużyny z 1981 San Marino Grand Prix protestować przeciwko zakazowi bliźniaka podwozie Lotus 88, Mansell po raz pierwszy stanął na podium, zajmując trzecie miejsce w chaotycznym wyścigu GP w Zolder.

Było to pierwsze podium zespołu w ostatnich 16 wyścigach i jedyne podium osiągnięte w 1981 roku, ponieważ Mansell ukończył tylko trzy kolejne wyścigi w ciągu roku. Jednak jego podium zajęło trzecie miejsce na starcie w następnym wyścigu o godz Monaco, i to skłoniło Chapmana do podwyższenia pensji i zaoferowania mu długoterminowej umowy pod koniec roku.

Sezon 1982 był dość podobny dla Mansella, ponieważ był w stanie zdobyć podium w roku wypełnionym emeryturami. Jego podium odbyło się na początku roku (trzecie w Brazylii), w wyniku dyskwalifikacji Nelson Piquet oraz Keke Rosberg z powodu chłodzonych wodą hamulców.

Ukończył zaledwie pięć z 11 wyścigów, które wystartował po podium w Brazylii. Nigel Mansell ponownie zajął 14. miejsce w Mistrzostwach Świata Kierowców z zaledwie siedmioma punktami, o jeden mniej niż w poprzednim sezonie. Zespół miał jednak pewne stałe wyniki z de Angelis w 1982 roku, a Włoch wygrał nawet Grand Prix Austrii 1982, która niestety była ostatnią wygraną Lotusa, której świadkiem był założyciel Chapman.

Chapman zmarł 16 grudnia 1982 r. I była to okropna sytuacja dla Mansella, który uważał go za przyjaciela, ponieważ Chapman pomógł mu przez całą karierę i pokazał, że dba o swoje bezpieczeństwo. Mansell powiedział wiele lat po śmierci Chapmana „absolutnie straszne”, a Colin był dla niego jak ojciec.

Peter Warr był teraz odpowiedzialny za Lotusa i było to okropne dla Mansella, który nie był ulubionym kierowcą nowego Team Principal pod żadnym względem, kształtem ani formą. 1983 i 1984 były trudnymi latami dla Mansella. Szef zespołu chciał się go pozbyć, jego samochód często nie mógł ukończyć Grand Prix i popełnił kilka kosztownych błędów.

Lotus 95T napędzany przez Nigela Mansella w Monako (1984)

Mimo że zdobył podium w Grand Prix Europy w 1983 roku i kolejne w Grand Prix Francji w 1984 roku, wypadając z czołówki 1984 Grand Prix Monako podpowiedział jeden z najgorszych cytatów, jakie kiedykolwiek kierował zespołem jeden z jego kierowców. „Mansell nigdy nie wygra Grand Prix, dopóki mam dziurę w dupie”, powiedział Warr.

Mansell był w stanie zdobyć pierwszego gola Pole Pozycja jego kariery, w Dallas trzy wyścigi później, ale problemy z przekładnią zakończyły jego nadzieje na podium, ponieważ zajął dopiero szóste miejsce po tym, jak zepchnął swój samochód do mety. Podium w Grand Prix Holandii w 1984 r. Poprawiło jego sezon, chociaż na WDC nie ukończył nigdzie w pobliżu de Angelisa, ponieważ Włoch zajął trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej, a Mansell dziesiąty.

Przed końcem sezonu 1984 roku było to powszechnie znane Ayrton Senna jechał do Lotus, a Nigel Mansell odpadł. Williams wykazał zainteresowanie Mansellem i podpisał z nimi kontrakt, chociaż początkowo wykazywał wątpliwości co do podpisania umowy z zespołem.

Keke Rosberg, mistrz świata z 1982 roku, był członkiem drużyny Mansella w Williams w 1985 roku. Ich relacje były dobre, choć w poprzednim roku mieli kilka starć. W ciągu roku Rosberg był czołowym Williamsem. Po pierwszych 11 wyścigach z Williamsem najlepszym finiszem Mansella było piąte miejsce, które zdobył dwukrotnie. W Grand Prix Belgii 1985, Mansell zajął drugie miejsce za Senną w mokrym wyścigu po rozpoczęciu siódmego.

Nigel Mansell, Williams Honda FW10, 1985 GP Brazylii

Potem Anglik w końcu eksplodował i ryknął do wielkiego pierwszego zwycięstwa. Zrobił to na torze, który prawie zakończył karierę wyścigową w 1977 roku. Wygrał Grand Prix Europy 1985 który był prowadzony w Branch Hatch. Najwyższy stopień na podium zdobył przed Senną, startując z trzeciego miejsca na starcie. Mansell podążył za swoim pierwszym emocjonalnym zwycięstwem Pole Pozycja w Afryce Południowej, zanim prowadził Williams 1-2 podczas wyścigu po swoje drugie zwycięstwo z rzędu. Oba zwycięstwa przyniosły jego samochód „Czerwonej 5”, która stała się znakiem rozpoznawczym jego kariery w następnych latach.

Zwycięstwa związały go z kolegą z drużyny na punkty z jednym wyścigiem do końca, ale problemy z transmisją zmusiły go do wycofania się w ostatnim wyścigu. Rosberg wygrał ostatni wyścig i zajął trzecie miejsce w WDC, a Mansell zajął szóste miejsce.

Gdy Rosberg opuścił zespół Williams, aby przejść do McLaren, Mansellowi pojawiło się nowe zagrożenie, kolejna przeszkoda, taka sama jak te, z którymi musiał się zmierzyć wcześniej w swoim życiu i karierze wyścigowej. Tym razem zagrożeniem była dwukrotna F1 Mistrz Świata Kierowców Nelson Piquet.

Relacje między Mansellem a Piquet były od samego początku złe, ponieważ Piquet chciał być traktowany jako kierowca numer jeden. Uwzględniając ataki osobiste, rywalizacja Mansella i Piqueta została wzmocniona tylko przez fakt, że Williams wyprodukował mocny samochód, który był maszyną do pokonania w 1986 roku - FW11.

Nelson Piquet, Williams FW11 prowadzi Nigel Mansell 1986 British Grand Prix, Brands Hatch

Piquet rozpoczął dobry start, wygrywając pierwszy wyścig roku w Brazylii. Z drugiej strony Mansell miał dwie emerytury w pierwszych czterech wyścigach, zanim wygrał cztery z kolejnych pięciu Grand Prix. Trzy kolejne miejsca na podium i triumf w Portugalii dały mu szansę na uszczelnienie mistrzostw w ostatnich dwóch rundach, ale piąte miejsce w Meksyku nie wystarczyło, aby wygrać mistrzostwo przed ostatnim wyścigiem w Australii.

Mansell musiał stanąć na podium w ostatnim wyścigu, aby spełnić swoje marzenie. Zaczął od Pole Zajmował trzecie miejsce, gdy lewa tylna opona jego samochodu eksplodowała na zaledwie 19 okrążeń, odrzucając wszystko, co zrobił w sezonie i uniemożliwiając mu zdobycie pierwszych mistrzostw świata. Ostatecznie, Alain Prost zdobył tytuł 1986 przed parą Williamsa.

W kolejnym sezonie sytuacja w Williamsie trwała i znów mieli świetny samochód. Chociaż Mansell wygrał w 1987 roku jeszcze więcej wyścigów niż w 1986 roku, znów nie udało mu się wygrać największej nagrody. W zaciętej walce między dwoma szybkimi kierowcami Williamsa, konsekwencja Piqueta pomogła mu zostać pierwszym Brazylijczykiem, który trzykrotnie wygrał wyścig F1 mistrz.

Dla Mansell najlepszy moment sezonu miał miejsce w 1987 British Grand Prix, gdzie był zmuszony rzucić się na zmianę opon i pokonać 30-sekundową przerwę, aby spektakularnie wyprzedzić Piquet i wygrać wyścig. Walka o tytuł zakończyła się, gdy Mansell rozbił się w Japonii podczas treningu i musiał opuścić wyścig, co sprawiło, że Piquet został mistrzem.

Sezon 1988 był dla zespołu Williams rokiem gorszym w porównaniu do poprzednich 2 sezonów. Z tyłu samochodu Williamsa znajdowały się teraz silniki Judd, ponieważ Honda przeszła do współpracy z McLaren F1 Zespół. Niesprawny samochód i kilka kolizji pozwoliły Nigelowi Mansellowi ukończyć tylko dwa Grand Prix w 1988 roku, oba na podium.

Nigel Mansell, Ferrari F1 89, 1989 GP Francji

Dołączył Mansell Ferrari za rok 1989 i zaskoczył świat, a nawet siebie, wygrywając inauguracyjny wyścig roku - Grand Prix Brazylii na torze (Jacarepaguá) oficjalnie nazwany na cześć jego największego rywala, Nelsona Piquet.

Za kierownicą Ferrari 640 Mansell wygrał wyścig w Brazylii w 1989 r. Z szóstego miejsca na starcie i był pierwszym kierowcą, który wygrał swój debiut w Ferrari od Mario Andretti w 1971 roku. Był także ostatnim kierowcą, który wygrał w swoim debiucie Ferrari do Kimi Raikkonen zrobił to samo w 2007 roku.

Po pięciu wyścigach bez zdobywania punktów z powodu różnych wycofań i dyskwalifikacji, Mansell powrócił do formy i zgromadził ciąg pięciu prostych podium, które obejmowały niesamowitą wygraną na Węgrzech po rozpoczęciu 12. miejsca. Podczas okrążenia wyprzedził Sennę na prowadzenie Stefan Johansson. Mansell powiedział wiele lat później, że wiedział, że Brazylijczyk nie wykorzystał tego momentu zbyt dobrze. „... Między nami (Senną i nim) panował wzajemny szacunek i mogliśmy ścigać się razem, młotek i szczypce, z niewypowiedzianą zgodą, że nie będziemy próbować się nawzajem zabijać - chociaż czasami było to dość niepewne. Ale nienawidził tego, kiedy wyprzedziłem go na Węgrzech, zapakowałem go przeciwko Johanssonowi i wygrałem wyścig ”, powiedział Motorsport Magazine.

Duch walki Mansella stał się zauważalny dla włoskich fanów, którzy go kochali, a nawet nadali mu przydomek „Il Leone” (Lew). Ukończył 1989 na czwartym miejscu w Mistrzostwach Świata Kierowców po wygraniu dwóch wyścigów i czterokrotnym zdobyciu podium.

Nigel Mansell prowadzący Ferrari 641 w Niemczech (1990)

W 1990 roku panujący mistrz świata Alain Prost dołączył do Ferrari i wszystko zmieniło się dla Mansella, ponieważ Francuz miał całe wsparcie zespołu. Pierwsze dobre chwile dla Mansella na trudnym 1990 roku z Ferrari miały miejsce we Francji i na jego rodzinnej Grand Prix w Silverstone. Mansell zapalił samochód Pole w obu wyścigach, ale między wydarzeniami podwozie, które miał dla Francji, zostało przekazane Prostowi, co nie pasowało do angielskiego kierowcy.

Prost wygrał wyścig w Silverstone, a Mansell, który już podjął decyzję o opuszczeniu Ferrari pod koniec roku, ogłosił, że odchodzi ze sportu po zakończeniu sezonu.

Wygrał 1990 Grand Prix Portugalii od Pole Pozycja, która zapewniła mu to, co stało się jego ostatnim zwycięstwem dla Scuderia. Nigel Mansell ponownie rozważał swój wybór na emeryturę, negocjując z Williamsem rok 1991, jednak zespół nie był skłonny do zawarcia porozumienia z Mansellem, ponieważ domagał się bycia kierowcą numer jeden w zespole i pełnego wysiłku ze strony zespołu, aby jego szanse na wygrywając WDC.

Po występie w Portugalii Frank Williams zadzwonił do niego i osiągnęli porozumienie. Nigel Mansell powiedział wiele lat później, że jego decyzja o przejściu na emeryturę nie była emocjonalnym wybuchem i że myślał o tym poważnie, biorąc pod uwagę jego wiek, a odejście z Ferrari i niechęć do jeżdżenia dla mniejszego zespołu odegrały ważną rolę w jego rozumowanie.

Gdy Williams spełnił wymagania Mansella, złota strona Mansella F1 historia naprawdę się zaczęła i, znowu, czerwona 5 na jego samochodzie. Jednak pięć zwycięstw i taka sama liczba wycofań w 1991 r. nie wystarczyły, aby pokonać Sennę i jego McLarena-Hondy w walce o tytuł, ale konkurencyjność Williamsa z pewnością tam była.

Aktywne zawieszenie FW14B było samochodem, który dał Mansellowi szansę na zwycięstwo w 1992 roku i nie przepuścił okazji, nawet ze złamanymi kośćmi w lewej stopie.

Ayrton Senna zdobywa przewagę Nigela Mansella w jego Williams FW14B Renault (1992)

Mansell wygrał pierwsze pięć wyścigów w 1992 roku, co wciąż jest rekordowym początkiem sezonu (związany Michael Schumacher w 2004 r.) i nie oglądał się za siebie. Jego passa została zerwana po późnym postoju w Monako, który pozostawił go na drugim miejscu za Senną, którą próbował wyprzedzić w jakikolwiek sposób przed końcem wyścigu i Mansell musiał zadowolić się drugim.

Odejście na emeryturę w Kanadzie i trzy zwycięstwa z rzędu we Francji, Wielkiej Brytanii i Niemczech dały Nigelowi Mansellowi szansę na tytuł mistrza świata w następnym wyścigu na Węgrzech. Wystartował jako drugi w Budapeszcie i utrzymał swoje miejsce po wyścigu, za Senną, aby zostać mistrzem świata Formuły 1 z dominującą modą i oczywiście ze swoją czerwoną 5 w samochodzie.

Kolejne zwycięstwo w Portugalii oznaczało nowy rekord jednego sezonu dla większości zwycięstw w Grand Prix z dziewięcioma. Rekord ten został później kilkakrotnie uzupełniony przez Schumachera, zanim sam Niemiec wywalczył 11 zwycięstw w 2002 r. (A następnie 13 w 2004 r., Które związał Sebastian Vettel w 2013).

Ponadto Mansell ustanowił rekord dla większości w jednym sezonie Pole Pozycje z 14 na 16 wyścigów. Jego Pole Rekord pozycji trwał 19 lat, gdy Vettel pobił ten ślad w 2011 roku.

Problemy z pieniędzmi i potwierdzenie przybycia Prosta do Williamsa w 1993 roku oznaczały, że Mansell opuścił zespół, aby ścigać się w Indycar.

W Indycar Mansell zdobył mistrzostwo w 1993 r. w swoim pierwszym podejściu, jeżdżąc dla Newman/Haas Racing, co było imponujące, ponieważ był panującym F1 mistrz i mistrz Indycar w tym samym czasie, przynajmniej do 1993 roku F1 mistrzostwo przypadło jego następcy w Williamsie, Prostowi. Jego mistrzostwo Indycar również wygrał z Red 5 na swoim samochodzie.

Historia Red 5 jest niczym innym, jak Williams maluje numer na samochodzie Mansella na czerwono, w przeciwieństwie do bieli używanej przez zespół w 1985 roku, aby odróżnić samochód Mansella od samochodu jego kolegi z drużyny, Keke Rosberga. Mansell został nazwany Red 5 przez narratora Murraya Walkera i pozostał przy nim, gdy wrócił do Williamsa w 1991 roku.

W 1994 roku spędził kolejny pełny rok w USA, choć nie mógł powtórzyć sukcesu z 1993 roku. Mansell wrócił do Williamsa na cztery wyścigi w sezonie 1994, a nawet osiągnął Pole Ustaw się w Adelajdzie przed 31. i ostatnim zwycięstwem w Formule 1, pomagając Williamsowi wygrać mistrzostwo konstruktorów.

Nigel Mansell w McLaren (1995)

W wieku 41 lat podjął wyzwanie, aby jeździć dla McLaren-Mercedes w 1995 roku, jednak MP4/10B nie był dla niego wygodnym samochodem, co zmusiło go do zmiany kierowcy w pierwszych dwóch rundach, zanim zespół mógł wyprodukować cockpit że da radę. Po dwóch wyścigach bez żadnych sukcesów Mansell ogłosił, że definitywnie kończy karierę sportową.

Mansell jeździł w British Touring Car Championship w 1998 roku oraz w Grand Prix Masters w 2005 i 2006 roku, wygrywając kilka wyścigów i pokazując oznaki swoich dawnych czasów.

Teraz Nigel Mansell cieszy się swoją emeryturą i osiągnięciami w życiu po wyścigach, które obejmuje wiele firm i odnoszących sukcesy przedsiębiorstw.

Legenda, mistrz, lew, czerwony 5.

„Próbowałem wszystkiego oprócz wyskakiwania z samolotu, ale nic nie daje adrenaliny jak wyścigi samochodowe”.

Wyniki Mistrzostw Nigela Mansella

Nigel Mansell F1 Podsumowanie sezonów

Rok	Zespół	silnik	GP	1	2	3	Strąk	Pole	Okrążenia	FL	Śr	Punkty
1995	McLaren	Mercedes	2	0	0	0	0	0	79	0	0.00	0
1994	Williams	Renault	4	1	0	0	1	1	223	0	3.25	13
1992 🏆	Williams	Renault	16	9	3	0	12	14	897	8	6.75	108
1991	Williams	Renault	16	5	4	0	9	2	774	6	4.50	72
1990	Ferrari	Ferrari	16	1	3	1	5	3	886	3	2.31	37
1989	Ferrari	Ferrari	15	2	2	2	6	0	647	3	2.53	38
1988	Williams	Judd	14	0	2	0	2	0	562	1	0.86	12
1987	Williams	Honda	14	6	0	1	7	8	717	3	4.36	61
1986	Williams	Honda	16	5	2	2	9	2	889	4	4.50	72
1985	Williams	Honda	15	2	1	0	3	1	723	1	2.07	31
1984	Team Lotus	Renault	16	0	0	2	2	1	642	0	0.81	13
1983	Team Lotus Team Lotus	Ford Renault	15	0	0	1	1	0	669	1	0.67	10
1982	Team Lotus	Ford	13	0	0	1	1	0	493	0	0.54	7
1981	Team Lotus	Ford	14	0	0	1	1	0	494	0	0.57	8
1980	Team Lotus	Ford	2	0	0	0	0	0	55	0	0.00	0

Nigel Mansell News

• 

  30 sierpnia

  W tym dniu w F1 Historia: Historyczne pierwsze zwycięstwo Schumachera

• 

  7 lipca

  W tym dniu w F1 Historia: Pierwsze zwycięstwo Mansella po

• 

  3 lipca

  Wywiad Nigela Mansella z Goodwood w 2025 roku

• 

  14 czerwca

  F1 Poza siecią: Alex Albon 2026 Wywiad

• 

  13 Apr

  W tym dniu w F1 Historia: Senna kontra Mansell w

• 

  Październik 11 2025

  Grand Prix Monako 1992 – legendarne nagranie: Senna kontra Mansell

  2
• 

  Sierpnia 22 2025

  W jaki sposób firma Williams Heritage odrestaurowała model FW11?

Przeczytaj więcej Nigel Mansell News »