Circuit van Spa-Francorchamps – F1 Baanindeling, records en winnaars

Geschiedenis van Spa-Francorchamps

Het oude en nieuwe circuit van Spa-Francorchamps

Begin 1920 leek niets de gebruikelijke rust in het vredige dorp Francorchamps, gelegen op een heuvel vlak bij de Moren, te verstoren. Niets, behalve dat op een mooie zomerdag, terwijl ze in het Hotel des Bruyeres zaten, twee mensen die bekend waren in de autosportwereld, de een Jules de Thier, directeur van de krant "La Meuse", en de ander Henri Langlois Van Ophem, voorzitter van de Sportcommissie bij de RACB (Royal Automobile Club Belgium), op het idee kwamen om gebruik te maken van de driehoek die de wegen tussen Malmedy, Stavelot en Francorchamps met elkaar verbinden, om er een racecircuit van te maken.

Eerste race
Terwijl het genoot van een ideale ligging in deze groene Ardennen, strekte het parcours zich uit in een heuvelachtig landschap, maar bestond het ook uit talrijke rechte stukken, die bijzonder geschikt waren om hoge snelheden te bereiken. Bovendien leek dit parcours, dicht bij Spa, dat al internationaal bekend was om zijn hydrotherapie en waar enkele autoraces al een paar jaar populair waren, over veel troeven te beschikken om succesvol te zijn. Daarom werd er al een race gepland voor het volgende jaar. Voorbereid voor augustus 1921, kon die race voor auto's helaas niet plaatsvinden, vanwege een gebrek aan vertegenwoordiging. Inderdaad, hoewel alles klaar was, stond er maar één deelnemer op het inschrijfformulier. Uiteindelijk werd het parcours ingehuldigd door de motorrijders, terwijl de automobilisten in 1922 van start gingen.
1924 zag de eerste organisatie van de beroemde 24 uur van Francorchamps, slechts een jaar na Le Mans, terwijl de eerste echte grote internationale race voor eenzitters, de Europese Grand Prix, in 1925 werd verreden. Zeven auto's namen deel aan dit evenement dat zag de overwinning van de beroemde Alfa Romeo-coureur, Antonio Ascari.

1925-1940
In de periode van midden jaren twintig tot aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog werden de Grand Prix van de motorfietsen en de prestigieuze autoraces zoals de 24 uur van Francorchamps en de Grote Prijs van België zouden de grote baanevenementen worden. Wat betreft de track is deze ongeveer hetzelfde gebleven als in het begin.
Maar in 1939 deed zich iets nieuws voor: Francorchamps kreeg een kunstmatige bocht, uniek in zijn soort: de "Raidillon" of steile stijging. Dat obstakel, bedoeld om met zeer hoge snelheid te worden gepasseerd, was een voorloper van de oriëntatie die de manager aan de baan wilde geven: om er een van de snelste tracks van Europa van te maken, in schril contrast met zijn Duitse buurman van De Eifel, wat ook erg spectaculair was, maar veel kronkeliger en daarom een ​​van de langzaamste. De Tweede Wereldoorlog zou de levensduur van de baan zeven lange jaren onderbreken, waarin dat deel van de
Ardennes werd weinig gespaard.

1947-1970

Jim Clark Lotus 49 Ford bij La Source Hairpin-bocht, 1967 Grand Prix van België, circuit Spa-Francochamps

In 1947 werden de sportactiviteiten hervat in het gebied rond "L'Eau Rouge". Opnieuw stonden de prestigieuze races in de schijnwerpers: Motorcycles and Cars Grand Prix, waaraan af en toe de 24 Hours of the Racb werden toegevoegd, voordat ze vanaf 1964 jaarlijks werden hervat. Later voltooiden andere organisaties dat programma. Dus eind jaren vijftig organiseerde de RAC uit Spa de Grand Prix van Spa en begin jaren zeventig de junior RAC, zijn 24 Hours-motoren.
Als alles zich naar behoren leek te ontwikkelen, zou die situatie echter maar duren tot 1970, toen voor de laatste keer de Formule I Grand Prix werd verreden langs het veertien kilometer lange circuit. Vanwege de claims die in de jaren zestig werden geformuleerd, wilden een aantal Grand Prix-coureurs om veiligheidsredenen niet meer in Francorchamps rijden, wat vrij moeilijk op te lossen was voor de Intercommunale Managers. Het deuntje werd echter gegeven.

Jacky Stewart op de grid in zijn March-Ford F1 auto op Spa-Francorchamps (1970)

Omdat, zelfs als de andere races die normaal waren gepland nog steeds plaatsvonden, het duidelijk werd dat het circuit over de veertien kilometer erg gevaarlijk was geworden gezien de verbeterde prestaties van de auto's en de weinige mogelijkheden om de omgeving aan te passen zoals het geval was. toen er nieuwe tracks werden gebouwd.

Het einde van de grote Francorchamps was nabij. Ze moesten reageren als ze de baan wilden behouden en er een wilden creëren die beter rekening hield met de veiligheidsmaatregelen die door de Grand Prix-coureurs werden opgeëist.
Dus, na verschillende plannen om de belangrijkste kenmerken van de baan te behouden en tegelijkertijd enkele gebieden met een hoog risico te elimineren (voornamelijk het deel tussen Les Combes en Blanchimont), werd uiteindelijk een baan gekozen en konden de werken beginnen. Het zeven kilometer lange circuit werd in 1979 ingehuldigd.

1983-vandaag

Start van de Belgische 1985 F1 GP. Vooraan staan ​​Senna (Lotus), Mansell (Williams) en Prost (McLaren)

Het nieuwe circuit was technischer, bochtiger en uitgerust met vrijgavegebieden en behield het grootste deel van het element dat het beroemd maakte, terwijl het verbeterde veiligheid voor de piloten en een nieuwe aantrekkingskracht voor de toeschouwers combineerde. Dankzij het nieuwe circuit zou de Belgische Formule I Grand Prix snel terugkomen in Francorchamps. Die race was een belangrijke gebeurtenis die de weg zou effenen voor vele anderen, met minder media-aandacht, maar die ertoe heeft bijgedragen om Francorchamps meer dynamiek te geven, zijn soort activiteiten te diversifiëren en het op het internationale toneel te plaatsen.

Tussen 1980 en 1990 liep Francorchamps volgens een vast schema. Evenzo zou het circuit kunnen worden aangepast om aan alle vereisten te voldoen, in termen van FIA-veiligheid. Francorchamps bleef echter een “race” circuit dat enkel afgesloten werd voor openbaar verkeer als er ontmoetingen waren. Door de evolutie van de motorsport en vooral de steeds professionelere marketingaanpak werd de situatie nogal gecompliceerd. Om zijn toekomst veilig te stellen, moest het circuit permanent worden en definitief worden afgesloten voor al het openbare verkeer. De voltooiing van de autosnelweg Verviers-Prüm, de verplichte aankoop van het laatste pand langs de weg en de aanleg van een rondweg tussen de dorpen Francorchamps en Meiz-Burneville zouden deze essentiële stap naar de toekomst mogelijk maken.

Spa-Francorchamps, België 2018.
Lance Stroll, Williams FW41.

Dus in het begin van deze eeuw werd Francorchamps "professioneel" en was het een enorm succes met clubs en organisatoren van incentive-dagen uit heel Europa die een of meerdere dagen buiten de officiële races wilden boeken. Zonder dat er iets was vastgesteld, ontstond er aan het einde van de eeuw een nieuwe golf van paniek over de vallei van de Eau Rouge. In 1997 nam de Belgische regering een wet aan die reclame voor tabak verbood. Met teams die door deze adverteerders werden gesponsord, was het leven van de Belgische F1 Grand Prix stond onder druk. Tot 2005, toen een Europese richtlijn van kracht werd, waren er veel incidenten als gevolg van het probleem van het tabaksreclameverbod, zo erg zelfs dat het in 2003 zelfs uit de Grand Prix werd gelaten.

Er werd gezegd dat het moeilijk was voor Francorchamps sinds F1 herstelde de route Raidillon-Les Combes-Blanchimont tot groot genoegen van miljoenen fans in 2004 en 2005. Dit was echter geen gemakkelijke tijd voor het circuit. Francorchamps was erg snel gegroeid, maar er waren nog steeds een aantal gaten die moesten worden opgevuld. Hoewel de werkzaamheden aan het circuit die de FIA ​​eiste, ervoor zorgden dat de door coureurs meest gewaardeerde secties tot de top van het circuit ter wereld konden behoren, voldeed de infrastructuur niet meer aan de wereldwijde FIA-eisen. Dankzij de Waalse regering werd Francorchamps voorzien van F1 stands die perfect aansloten bij de magie van de plek en die de weg vrijmaakten voor een nieuw circuit, dat nog professioneler en dynamischer was en beter was afgestemd op de nieuwe activiteiten in de zakenwereld.