Graham Hill F1 Profil i statystyki kariery

Graham Hill Opis sprzedawcy

1965 holenderski GP Rozpocznij Richie Ginther Honda RA272, Graham-Hill (10) i Jim Clark (6)

Graham Hill prowadził wiele sezonów Formuły 1. Zaczął swój F1 karierę w 1958 roku w Monako, a swój ostatni wyścig odbył w 1975 roku w Brazylii, co pomogło mu ustanowić rekord największej liczby startów od 1975 roku do Grand Prix Wielkiej Brytanii w 1986 roku, kiedy Jacques Laffite związał rekord.

Norman Graham Hill urodził się 15 lutego 1929 w Hampstead w Anglii. Dorastał w czasie wojny, ale jego poczucie humoru zwyciężyło. W młodym wieku próbował swoich sił w muzyce, a następnie uczęszczał do technikum. Przed dołączeniem do Royal Navy (z powodu poboru) był uczniem inżyniera w firmie Smiths Instruments.

Nie można prowadzić samochodu drogowego, Hill kochał motocykle i wioślarstwo. Wioślarstwo odegrało ogromną rolę w życiu Grahama, a jego wpływ wpłynął na jego udaną karierę w Formule 1. Był członkiem londyńskiego klubu wioślarskiego i ozdobił swój hełm wyścigowy insygniami klubu.

Jego kariera w sportach motorowych rozpoczęła się od dużych różnic w stosunku do innych wielkich mistrzów wszechczasów. Hill nauczył się jeździć samochodami w wieku 24 lat, a jego miłość do wyścigów rozpoczęła się po przejechaniu krótkiego odcinka Brands Hatch w jednomiejscowym samochodzie Formuły XNUMX. Znalazł pracę jako mechanik w akademii sportów motorowych i wkrótce został pracownikiem Lotos F1 Zespół, ze względu na jego początkowy związek z Colinem Chapmanem.

Jego udana kariera w Formule 1 rozpoczęła się od lowlights, kiedy przeszedł na emeryturę w swoich pierwszych siedmiu wyścigach, z których sześć miało problemy z mechaniką w zawodnym Lotus 12 i Lotus 16 z silnikiem Climax L4. Ukończył tylko dwa wyścigi 1958, włoski i Marokański Grand Prix, choć osiem i siedem okrążeń za liderem.

Sezon 1959 był znowu okropny Hill ponieważ nie zdobył ani jednego punktu. Jednak, Hill często kwalifikowany w pierwszej dziesiątce oraz w 1959 Dutch Grand Prix wystartował na piątym miejscu, siedem dziesiątych poleman (Jo Bonnier w samochodzie British Racing Motors) i 1.6 sekundy przed Lotus of Innes Ireland. Przypadkowo HillNajlepsze kwalifikacje z Lotosem miały miejsce na tej samej Grand Prix British Racing Motors osiągnął swój pierwszy F1 zwycięstwo.

Graham Hill we Włoszech (1969)

Oczywiście nie było wiele do przeanalizowania z sezonu 1959, ale Hill pokazał swoje imponujące kwalifikacje, ponieważ był wyznacznikiem tempa Lotus na każdej sesji kwalifikacyjnej roku. W przypadku 1960 Hill zdecydował się zmienić sprzęt i poszedł do zespołu BRM.

W 1960 roku wycofał się z sześciu z ośmiu wyścigów roku, w tym pięciu DNFs spowodowane awariami mechanicznymi. W pierwszym wyścigu z BRM, Hill zakwalifikowany na trzecim miejscu w Argentynie. W zaledwie trzecim Grand Prix z drużyną osiągnął pierwsze podium 36 w swojej karierze. Kontynuował swoją solidną serię sesji kwalifikacyjnych i zaczął 1960 British Grand Prix w Silverstone z drugiego miejsca. Po złym starcie Hill wyzdrowiał i objął prowadzenie w środkowej części wyścigu. Pozostało siedem okrążeń i panujący mistrz i lider mistrzów Jack Brabham wywierają na niego presję, HillWalki hamulcowe spowodowały, że wpadł w zakręt w Copse. Wycofał się z wyścigu i stracił spore szanse na swoje pierwsze zwycięstwo.

Pierwszy rok jego związku z BRM był walką, a jego ruch nie wyglądał wtedy bardzo dobrze. Lotus przyspieszył naprawianie problemów z niezawodnością, a Irlandia zajęła czwarte miejsce w mistrzostwach z trzema podium. Hill ukończył na 15. miejscu w 1960 F1 Mistrzostwa Świata Kierowców z czterema punktami. Kampania z 1961 r. Była trudniejsza Hill i BRM, ponieważ zespół zdobył zaledwie siedem punktów. Hill a jego kolega z drużyny Tony Brooks kończył tylko dwa razy w punktach. Mimo trudności i słabych wyników w ciągu roku zakończyli kampanię z dobrym skutkiem.

W ostatnim wyścigu 1961, Grand Prix USA w Watkins Glen, oba samochody BRM zakwalifikowały się do czołówki 5. Hill ukończył wyścig na piątym miejscu po rozpoczęciu drugiego, a Brooks zajął jedyne podium w tym roku dla BRM z trzecim miejscem.

Hillprzejście do BRM i jego pomoc w zakresie rozwoju samochodu i ducha zespołu, zapewniły ostateczny cel kierowcy i konstruktora w 1962.

Hill zapewnił swój pierwszy tytuł w Sezon 1962 z czterema wygranymi i dwoma wykończeniami P2, zapewniając 93.3% możliwych punktów, które liczyły się w mistrzostwach (tylko pięć najlepszych wyników liczonych do tytułu). Ponadto BRM zdobył tytuł Constructors w 1962 po zdobyciu punktów 42, więcej niż w poprzednich trzech latach łącznie.

W ostatnim wyścigu sezonu, 1962 Grand Prix Południowej Afryki we wschodnim Londynie Hill zapewnił sobie mistrzostwo po dramatycznym wyścigu. Jim Clark prowadził Grand Prix z Pole Ustaw się i na kursie do swoich pierwszych mistrzostw, dopóki wyciek oleju nie pozwoli mu przejechać 20 okrążeń. Hill wygrał Grand Prix i tytuł.

Zdobywcy drugiego miejsca 1962 w mistrzostwach kierowców i konstruktorów, Clark i Lotus, zdobyli tytuły 1963 z rekordową dominacją. Hill zajął odległe drugie miejsce w 1963 po wygraniu pierwszego wyścigu w Monako i dodaniu drugiego zwycięstwa roku w Grand Prix USA w Watkins Glen.

Graham HIll za kierownicą BRM P261 w Monako (1964)

W 1964: bolesne, decydujące o tytułach Grand Prix Meksyku zobaczył John Surtees zostań pierwszą (i jak dotąd jedyną) osobą, która wygrała Mistrzostwa Świata zarówno na dwóch, jak i na czterech kołach. Ostatni wyścig sezonu 1964 miał Hill jako lider mistrzostw, a tuż za nim Surtees i Clark. W pierwszych etapach Hill szukał tempa, aby zabezpieczyć swoje drugie mistrzostwo, ale Lorenzo Bandini uderzył w swój samochód i uszkodził rurę wydechową BRM, HillNadzieje na mistrzostwo dobiegły końca.

Clark wygrał wyścig, Surtees był czwarty i Hill nie był konkurencyjny, co dałoby Clarkowi jego drugi tytuł. Na końcowych etapach wyścigu silnik Climax na Lotus 33 Clarka eksplodował, a jego tytuł wzrósł z dymu. Z Dan Gurney wiodący i Ferrari Bandini i Surtees za, Hill był na dobrej drodze do zdobycia mistrzostwa, chociaż biegł z tyłu boiska. Jednak, Ferrari zasygnalizował Bandini, aby przepuścił Surtees, a mistrzostwo przeszło do Maranello.

Hill ponownie wygrał w Monako i Watkins Glen w 1965 roku, ale dwa zwycięstwa i cztery inne miejsca na podium nie były wystarczająco blisko, aby powstrzymać sukces Clarka i Lotusa Hill zajął drugie miejsce trzeci rok z rzędu, a napięcie rosło w garażu BRM, z Hill's nieustannie wyładowuje swoją frustrację. W 1966 roku nie udało mu się wygrać ani jednego F1 wyścigu, chociaż brał udział w wyścigu Indy 1966 w 500 roku i odniósł kontrowersyjne zwycięstwo, ponieważ Lotus uważał, Hill Clark nie przeszedł podczas wyścigu, jednak Lotus nie złożył oficjalnego protestu.

Graham Hill za kierownicą Lotusa 01 na torze Nordschleife w Niemczech (1969)

Hill wrócił do Lotusa F1 drużynę na sezon 1967, ale jego pierwszy rok powrotu do drużyny był jeszcze gorszy niż ostatni w BRM. Hill zdobył dwa podium w tym sezonie i ukończył zaledwie trzy wyścigi 11 z powodu kilku nieszczęść mechanicznych. Jego kolega z drużyny, Clark, ukończył ten rok na trzecim miejscu w WDC za dwoma samochodami Brabham i wygrał cztery wyścigi, co było najwyższym wynikiem w tym roku.

W przypadku 1968 Lotus 49 i jego ewolucja, 49B, były wysoce konkurencyjnymi maszynami. Clark wygrał pierwszy wyścig sezonu w Południowej Afryce 1st stycznia, ale tragicznie zmarł na Hockenheimring w kwietniu podczas wyścigu Formuły 2. Zastępca Clarka w Lotosie, Mike Spence, doznał w praktyce poważnej awarii Indy 500, co oznaczało, że jest jedynym kierowcą zdewastowanego zespołu Lotus w 1968 Grand Prix Hiszpanii była Hill.

Hill zapewnił szczere zwycięstwo zespołowi Lotus po rozpoczęciu od szóstej pozycji na starcie. Był to pierwszy wyścig, w którym samochód Lotus nie jechał ze zwykłymi barwami w kolorze zielonym, ponieważ pomalowali samochód kolorami swojego głównego sponsora Gold Leaf.

Mistrz Anglii wygrał czwarte Grand Prix Monako z Lotosem 49B, który był pierwszym samochodem, który ma skrzydła, które jeszcze bardziej poprawiają docisk. Kilka podium i zwycięstwo w decydującym o tytule ostatnim wyścigu roku w Meksyku Hill zostań piątym wielokrotnym mistrzem świata, a potem trzecim, który zrobi to z różnymi zespołami Juan Manuel Fangio (Alfa Romeo, Maserati, Mercedes i Ferrari) i Jack Brabham (Cooper i Brabham).

Lotus 49B obsługiwany przez Grahama Hill w Monako (1969)

Cały rok z Lotus 49B w 1969 nie przyniósł podobnych wyników dla Hill, choć zdobył piąte zwycięstwo w najbardziej efektownym wyścigu sezonu, 1969 Grand Prix Monako. Ukończył na siódmym miejscu w WDC w 1969, ale to nie był najgorszy aspekt tego roku, ponieważ poniósł śmiertelną katastrofę w Watkins Glen w 1969 US Grand Prix. Jego samochód utknął na kolanach 88 i wyskoczył z samochodu, aby go popchnąć. Gdy ponownie uruchomił samochód, nie zapiął pasów. Jego mechanicy byli gotowi zmienić opony samochodu, ale przed wejściem do boksów tylna opona wybuchła i Hill odleciał z samochodu, poważnie raniąc dwie nogi.

Wrócił do siebie na czas 1970 F1 sezon kiedy Chapman wyprowadził go z drużyny Roba Walkera samochodem Lotus. Zdobył tylko siedem punktów w tym roku, bez podium. Potem podobne lata nastąpiły w 1971 i 1972 roku z Brabhamem.

W 1972 roku wygrał 24-godzinny wyścig Le Mans prowadząc obok Matra-Simca Henri Pescarolo. Dzięki wygranej w Le Mans Hill ukończył Triple Crown sportów motorowych, który polega na wygraniu Grand Prix Monako, Indianapolis 500 i wyścig Le Mans. Niektórzy twierdzą również, że prawdziwa potrójna korona nie bierze pod uwagę sukcesu w Monako F1 wyścig, ale Mistrzostwa Świata Kierowców Formuły 1. W każdym razie, Hill jest jedynym kierowcą, który osiągnął taki wyczyn.

Rząd w dół w Hill'S F1 kontynuował karierę po założeniu własnego zespołu, Embassy Hill Wyścigi. W pierwszych wyścigach 29 własnym samochodem, Shadow, a następnie Lola, Hill zdobył punkty tylko raz, w Grand Prix Szwecji 1974. Po tym, jak nie zakwalifikował się do Grand Prix RPA w 1975 roku, a zwłaszcza do Grand Prix Monako w 1975 roku, na torze, który kiedyś dominował, Hill wycofał się z jazdy.

Brabham BT34 prowadzony przez Grahama Hill w Britiain (1971)

Kontynuował swoją drużynę i był mentorem swojego kierowcy Tony Brise, który miał 23 lata. Brise powtórzył najlepszy wynik swojego mentora dla swojej drużyny z szóstym miejscem w rankingu Grand Prix Szwecji 1975, jedyne miejsce w punktacji w jego krótkiej karierze.

Hill był znany także jako pilot swoich samolotów. Hill, Brise i inni kluczowi członkowie Ambasady Hill drużyna była na teście na południu Francji. Gdy wracali do Anglii, dwukrotny F1 Champion nie zdołał wylądować samolotem w ciemną noc 29 listopada 1975 r., a w katastrofie tragicznie zginęli wszyscy pasażerowie samolotu.

Damon Hill, Syn Grahama, został mistrzem świata Formuły 1 w 1996 roku Williams, co czyni go pierwszym synem mistrza świata, który powiela triumfy swojego ojca. Damon nosił hełm podobny do swojego ojca podczas swojej kariery, z insygniami London Rowing Club jako głównym aspektem barw.

"Jestem artystą. Tor to moje płótno, a samochód to moja szczotka. ”

Graham Hill Wyniki mistrzostw

2× Mistrzostwa Świata1962–1968 · BRM, Zespół Lotus

dwa tytuły w ciągu siedmiu sezonów i sześć lat pomiędzy pierwszym i ostatnim.

• 1962BRM42 pkt12 czysty od Jim Clarkzapieczętowany w 1962 roku w Republice Południowej Afryki F1 GP
• 1968Team Lotus48 pkt12 czysty od Jackie Stewartzapieczętowane w 1968 roku meksykańskie F1 GP

Graham Hill F1 Podsumowanie sezonów

Rok	Zespół	silnik	GP	1	2	3	Strąk	Pole	Okrążenia	FL	Śr	Punkty
1975	Lola	Ford	2	0	0	0	0	0	91	0	0.00	0
1974	Lola	Ford	15	0	0	0	0	0	845	0	0.07	1
1973	Shadow	Ford	12	0	0	0	0	0	529	0	0.00	0
1972	Brabham	Ford	12	0	0	0	0	0	650	0	0.33	4
1971	Brabham	Ford	11	0	0	0	0	0	355	0	0.18	2
1970	Team Lotus	Ford	12	0	0	0	0	0	643	0	0.58	7
1969	Team Lotus	Ford	10	1	1	0	2	0	584	0	1.90	19
1968 🏆	Team Lotus	Ford	12	3	3	0	6	2	659	0	4.00	48
1967	Team Lotus Team Lotus	Ford BRM	11	0	2	0	2	3	476	2	1.36	15
1966	BRM	BRM	9	0	1	2	3	0	365	0	1.89	17
1965	BRM	BRM	10	2	3	1	6	4	672	3	4.70	47
1964	BRM	BRM	10	2	3	0	5	1	540	1	4.10	41
1963	BRM	BRM	10	2	0	3	5	2	640	0	2.90	29
1962 🏆	BRM	BRM	9	4	2	0	6	1	606	3	5.78	52
1961	BRM	Punkt kulminacyjny	8	0	0	0	0	0	315	0	0.38	3
1960	BRM	BRM	8	0	0	1	1	0	327	1	0.50	4
1959	Team Lotus	Punkt kulminacyjny	7	0	0	0	0	0	187	0	0.00	0
1958	Team Lotus	Punkt kulminacyjny	9	0	0	0	0	0	307	0	0.00	0

Graham Hill F1 Samochody