Graham Hill F1 Profiel en carrièrestatistieken

Graham Hill Biografie

1965 nederlands GP Start Richie Ginther Honda RA272, Graham-Hill (10) en Jim Clark (6)

Graham Hill reed veel Formule 1 seizoenen. Hij begon zijn F1 carrière in 1958 in Monaco en reed zijn laatste race in 1975 in Brazilië, wat hielp om het record voor de meeste starts te hebben van 1975 tot de Britse Grand Prix van 1986 toen Jacques Laffite verbond het record.

Norman Graham Hill werd geboren op 15th van 1929 februari in Hampstead, Engeland. Hij groeide op tijdens oorlogstijd, maar zijn gevoel voor humor heerste. Al op jonge leeftijd probeerde hij zijn handen in de muziek en ging vervolgens naar een technische universiteit. Hij was een technische leerling bij het bedrijf Smiths Instruments voordat hij bij de Royal Navy kwam (wegens dienstplicht).

Niet in staat om een ​​wegauto te besturen, Hill hield van motorfietsen en roeien. Roeien speelde een grote rol in het leven van Graham en de invloed ervan bleef op zijn succesvolle Formule 1-carrière. Hij was lid van de London Rowing Club en versierde zijn racehelm met het insigne van de club.

Zijn autosportcarrière begon met grote verschillen met sommige van de andere grootheden aller tijden. Hill leerde om wegauto's te rijden op 24-jarige leeftijd en zijn liefde voor racen begon na het rijden van een korte stint bij brands Hatch in een Formula Three single-seater. Hij vond een baan als monteur in een motorsportacademie en werd al snel werknemer voor de Lotus F1 team, vanwege zijn beginnende relatie met Colin Chapman.

Zijn succesvolle F1-carrière begon met lowlights, toen hij zich terugtrok in zijn eerste zeven races, zes met mechanische problemen op de onbetrouwbare Lotus 12 en Lotus 16 met een Climax L4-motor. Hij finishte slechts twee races in 1958, de Italiaan en Marokkaanse Grands Prix, zij het acht en zeven ronden achter de leider.

Het 1959-seizoen was opnieuw verschrikkelijk voor Hill omdat hij geen enkel punt scoorde. Echter, Hill vaak gekwalificeerd in de top tien en in de 1959 Nederlandse Grand Prix startte op de vijfde plaats, zeven tiende van de poleman (Jo Bonnier in de auto van British Racing Motors) en 1.6 seconden voorsprong op de Lotus van Innes Ireland. Toevallig, Hill's beste kwalificatie met Lotus vond plaats in dezelfde Grand Prix Britse racemotoren behaalde zijn eerste F1 zege.

Graham Hill in Italië (1969)

Natuurlijk was er niet veel te analyseren uit het 1959-seizoen, maar Hill toonde zijn indrukwekkende kwalificatie, omdat hij de tempobepalende Lotus was in elke kwalificatiesessie van het jaar. Voor 1960, Hill koos ervoor om zijn uitrusting te veranderen en ging naar het BRM-team.

In 1960 viel hij uit bij zes van de acht races van dat jaar, vijf DNFs veroorzaakt door mechanische storingen. In de eerste race met BRM, Hill gekwalificeerd op de derde plaats in Argentinië. In slechts zijn derde Grand Prix met het team behaalde hij de eerste van de 36-podia van zijn carrière. Zijn solide reeks kwalificatiesessies ging door en hij begon de 1960 Britse Grand Prix op Silverstone vanaf de tweede plaats. Na een slechte start Hill herstelde zich en nam de leiding in het midden van de race. Met nog zeven ronden en regerend kampioen en kampioenleider Jack Brabham die hem onder druk zetten, Hillzijn remstoten brachten hem in een draai bij Copse. Hij trok zich terug uit de race en miste een goede kans om zijn eerste overwinning te behalen.

Het eerste jaar van zijn vereniging met BRM was een worsteling en zijn verhuizing zag er toen niet zo goed uit. Lotus was opgegaan om hun betrouwbaarheidsproblemen op te lossen en Ierland werd vierde in het kampioenschap met drie podia. Hill eindigde op de 15e plaats in de 1960 F1 Wereldkampioenschap voor coureurs met vier punten. De campagne van 1961 was moeilijker voor Hill en BRM, want het team scoorde slechts zeven punten. Hill en zijn teamgenoot Tony Brooks eindigden elk slechts tweemaal in de punten. Zelfs met de worstelingen en de matige prestaties gedurende het jaar, sloten ze de campagne af met een goed resultaat.

In de laatste race van 1961, de Amerikaanse Grand Prix op Watkins Glen, kwalificeerden beide BRM-auto's zich in de top 5. Hill eindigde de race op de vijfde plaats na de tweede start, terwijl Brooks de enige podiumplaats van het jaar voor BRM met een derde plaats behaalde.

Hill's overstap naar BRM en zijn hulp met betrekking tot de ontwikkeling van de auto en de geest van het team, leverden het ultieme doel voor bestuurder en constructeur in 1962.

Hill verzekerde zijn eerste titel in de 1962-seizoen met vier overwinningen en twee P2-finishes, waarmee 93.3% van de mogelijke punten werd veiliggesteld die voor de kampioenschappen meetelden (alleen de beste vijf resultaten telden mee voor de titel). Ook won BRM de titel Constructors in 1962 na het scoren van 42-punten, meer dan de voorgaande drie jaar samen.

In de laatste race van het seizoen, de 1962 Zuid-Afrikaanse Grand Prix in Oost-Londen, Hill verzekerde het kampioenschap na een dramatische race. Jim Clark leidde de Grand Prix van Pole Positie en op weg naar zijn eerste kampioenschap, totdat hij door een olielek met 20 ronden te gaan overbleef. Hill won vervolgens de Grand Prix en de titel.

De 1962 tweede in het Drivers and Constructors 'kampioenschap, Clark en Lotus, behaalde vervolgens de 1963-titels met recordoverheersing. Hill eindigde een verre tweede plaats in 1963 na het winnen van zijn eerste race in Monaco en het toevoegen van een tweede overwinning van het jaar bij de Amerikaanse Grand Prix in Watkins Glen.

Graham Hill bestuurt de BRM P261 in Monaco (1964)

In 1964, een hartverscheurende titelbepalend Mexicaanse Grand Prix zagen John Surtees wordt de eerste (en tot nu toe enige) persoon die wereldkampioenschappen wint, zowel op twee als op vier wielen. De laatste race van het 1964-seizoen had Hill als de leider in het kampioenschap, op de voet gevolgd door Surtees en Clark. In de eerste fasen Hill keek op tempo om zijn tweede kampioenschap veilig te stellen, maar terwijl Lorenzo Bandini tegen zijn auto botste en de uitlaatpijp van de BRM beschadigde, HillDe hoop op het kampioenschap was bijna voorbij.

Clark won de race, Surtees werd vierde en Hill was niet competitief, wat Clark zijn tweede titel zou geven. In de slotfase van de race explodeerde de Climax-motor op Clark's Lotus 33 en zijn titel ging in rook op. Met Dan Gurney leidend en de Ferrari's van Bandini en Surtees erachter, Hill was op koers om het kampioenschap te winnen, hoewel hij achter in het veld rende. Echter, Ferrari gebaarde Bandini om Surtees door te laten en het kampioenschap ging naar Maranello.

Hill opnieuw gewonnen in Monaco en Watkins Glen in 1965, maar twee overwinningen en vier andere podia waren niet dichtbij genoeg om Clark en Lotus run van succes te stoppen Hill eindigde als tweede voor het derde opeenvolgende jaar en de spanning groeide op in de BRM-garage, met Hill's voortdurend zijn frustratie uiten. In 1966 kon hij geen enkele prijs winnen F1 race, hoewel hij in 1966 deelnam aan de Indy 500 en een controversiële overwinning behaalde, aangezien Lotus dacht Hill was niet door Clark gegaan toen hij tijdens de race draaide, maar Lotus diende geen formeel protest in.

Graham Hill rijdt met de Lotus 01 op de Nordschleife in Duitsland (1969)

Hill terug verhuisd naar de Lotus F1 team voor het seizoen 1967, maar zijn eerste jaar terug bij het team was nog slechter dan zijn laatste jaar bij BRM. Hill scoorde slechts twee podia tijdens het seizoen en eindigde slechts drie van de 11-races vanwege verschillende mechanische ellende. Zijn teamgenoot Clark eindigde dat jaar derde in het WDC achter de twee Brabham-auto's en won vier races, de hoogste telling op het veld dat jaar.

Voor 1968 waren de Lotus 49 en zijn evolutie, de 49B, zeer competitieve machines. Clark won de eerste race van het seizoen in Zuid-Afrika op 1st januari, maar hij stierf tragisch op de Hockenheimring in april tijdens een Formule 2-race. De vervanger van Clark bij Lotus, Mike Spence, leed in de praktijk een fatale crash voor de Indy 500, wat de enige bestuurder betekende voor het verwoeste Lotus-team in de 1968 Spaanse Grand Prix was Hill.

Hill leverde een innige overwinning voor het Lotus-team na te beginnen vanaf de zesde plaats op de grid. Het was de eerste race dat een Lotus-auto niet reed met zijn gebruikelijke groenachtige kleurstelling, omdat ze de auto hadden geverfd met de kleuren van hun hoofdsponsor Gold Leaf.

De Engelse kampioen won vervolgens zijn vierde Grand Prix van Monaco met de Lotus 49B, de eerste auto met vleugels om de downforce verder te verbeteren. Een paar podia en een overwinning in de titelbepalende laatste race van het jaar in Mexico Hill wordt vijfde meervoudig wereldkampioen en de derde om het daarna met verschillende teams te doen Juan Manuel Fangio (Alfa Romeo, Maserati, Mercedes en Ferrari) en Jack Brabham (Cooper en Brabham).

Lotus 49B aangedreven door Graham Hill in Monaco (1969)

Een volledig jaar met de Lotus 49B in 1969 leverde geen vergelijkbare resultaten op Hill, hoewel hij zijn vijfde overwinning behaalde in de meest glamoureuze race van het seizoen, de 1969 Grand Prix van Monaco. Hij eindigde als zevende in het WDC in 1969, maar dat was niet het slechtste aspect van dat jaar, omdat hij bijna-dodelijk crashte in Watkins Glen in de 1969 US Grand Prix. Zijn auto bleef stilstaan ​​op ronde 88 en hij sprong uit de auto om hem te duwen. Toen hij de auto opnieuw startte, maakte hij zijn riemen niet vast. Zijn monteurs waren klaar om de banden van de auto te verwisselen, maar voordat hij de kuilen inging, ontplofte een achterband en Hill vloog van de auto en verwondde zijn twee benen ernstig.

Hij herstelde zich op tijd voor de 1970 F1 seizoen toen Chapman hem uit in het team van Rob Walker met een Lotus-auto. Hij scoorde dat jaar slechts zeven punten, zonder een podiumplaats. Daarna volgden vergelijkbare jaren in 1971 en 1972 met Brabham.

In 1972 won hij de 24 uur van Le Mans terwijl hij naast een Matra-Simca reed Henri Pescarolo. Met de overwinning op Le Mans, Hill voltooide de Triple Crown van de autosport, die bestaat uit het winnen van de Grote Prijs van Monaco, de Indianapolis 500 en de Le Mans race. Sommigen zeggen ook dat de echte Triple Crown geen rekening houdt met succes in Monaco F1 race, maar het Formule 1 Wereldkampioenschap voor Coureurs. In ieder geval, Hill is de enige bestuurder die zoiets bereikt.

De neerwaartse rij erin Hill's F1 carrière ging verder nadat hij zijn eigen team, Embassy, ​​had opgericht Hill Racing. In de eerste 29-races met zijn eigen auto, een schaduw en vervolgens een Lola, Hill scoorde slechts eenmaal, in de 1974 Zweedse Grand Prix. Nadat hij zich niet had gekwalificeerd voor de Zuid-Afrikaanse Grand Prix van 1975 en vooral voor de Grand Prix van Monaco van 1975, op een circuit dat hij altijd domineerde, Hill gestopt met rijden.

Brabham BT34 aangedreven door Graham Hill in Britiain (1971)

Hij ging door met zijn team en was een mentor voor zijn coureur Tony Brise, die 23 jaar oud was. Brise repliceerde het beste resultaat van zijn mentor voor zijn eigen team met een zesde plaats in de 1975 Zweedse Grand Prix, de enige puntenscore in zijn korte carrière.

Hill stond ook bekend als de piloot van zijn eigen vliegtuigen. Hill, Brise en andere belangrijke leden van de ambassade Hill team waren op een test in het zuiden van Frankrijk. Terwijl ze op weg terug waren naar Engeland, de tweevoudig F1 champion slaagde er niet in om het vliegtuig te landen tijdens de donkere nacht van 29 november 1975 en de crash kostte op tragische wijze het leven aan alle passagiers in het vliegtuig.

Damon Hill, De zoon van Graham, werd een Formule 1 Wereldkampioen in 1996 met Williams, waarmee hij de eerste zoon van een wereldkampioen is die de triomfen van zijn vader repliceert. Damon droeg een soortgelijke helm als die van zijn vader tijdens zijn carrière, met het insigne van de London Rowing Club als het belangrijkste aspect van de livrei.

"Ik ben een artiest. De baan is mijn canvas en de auto is mijn penseel. '

Graham Hill Kampioenschapsresultaten

2× Wereldkampioenschappen1962–1968 · BRM, Team Lotus

Twee titels in zeven seizoenen, en zes jaren tussen de eerste en de laatste.

• 1962BRM42 pt12 vrij van Jim Clarkverzegeld in 1962 Zuid-Afrikaans F1 GP
• 1968Team Lotus48 pt12 vrij van Jackie Stewartverzegeld in 1968 Mexicaans F1 GP

Graham Hill F1 Seizoenen Samenvatting

Jaar	Team	Motor	GP	1e	2e	3	Peul	Pole	Laps	FL	Gem. Pts	Punten
1975	Lola	Ford	2	0	0	0	0	0	91	0	0.00	0
1974	Lola	Ford	15	0	0	0	0	0	845	0	0.07	1
1973	Shadow	Ford	12	0	0	0	0	0	529	0	0.00	0
1972	Brabham	Ford	12	0	0	0	0	0	650	0	0.33	4
1971	Brabham	Ford	11	0	0	0	0	0	355	0	0.18	2
1970	Team Lotus	Ford	12	0	0	0	0	0	643	0	0.58	7
1969	Team Lotus	Ford	10	1	1	0	2	0	584	0	1.90	19
1968 🏆	Team Lotus	Ford	12	3	3	0	6	2	659	0	4.00	48
1967	Team Lotus Team Lotus	Ford BRM	11	0	2	0	2	3	476	2	1.36	15
1966	BRM	BRM	9	0	1	2	3	0	365	0	1.89	17
1965	BRM	BRM	10	2	3	1	6	4	672	3	4.70	47
1964	BRM	BRM	10	2	3	0	5	1	540	1	4.10	41
1963	BRM	BRM	10	2	0	3	5	2	640	0	2.90	29
1962 🏆	BRM	BRM	9	4	2	0	6	1	606	3	5.78	52
1961	BRM	Climax	8	0	0	0	0	0	315	0	0.38	3
1960	BRM	BRM	8	0	0	1	1	0	327	1	0.50	4
1959	Team Lotus	Climax	7	0	0	0	0	0	187	0	0.00	0
1958	Team Lotus	Climax	9	0	0	0	0	0	307	0	0.00	0

Graham Hill F1 Auto's