
James Hunt F1 Profiel en carrièrestatistieken

James Hunt †
F1 carrière: 1973 - 1979
Bestuurdersprofiel
| Land | |
| Hoogte | 1.86 meter / 6 voet 1 inch1.86 m / 6'1" |
| Geboorteplaats | Belmont |
| Geboortedatum | 29 augustus 1947 |
| Sterfdatum | 15 juni 1993: 45 jaar oud |
| Seizoenen | 7 (1973-1979) |
| Auto nummer | 20 |
Kampioenschap titels
- 1976McLaren1 vrij van Niki Lauda
Volledige carrièrestatistieken
| FXNUMX Titels | 1 |
| Grand Prix-inzendingen | 93 |
| Grand Prix begint | 92 |
| Puntentotaal | 179.00 |
| Gem. Punten per GP | 1.92 |
| Grand Prix-overwinningen | 10 (10,8%) |
| Win van pole | 7 (7,5%) |
| Pole Positie | 14 (15,1%) |
| XNUMXste rij start | 24 (25,8%) |
| Gem. GP Raster | 6.8 |
| GP Podiums | 23 (24,7%) |
| GP Snelste Ronde | 8 (8,6%) |
| GP Punten Finish | 35 (37,6%) |
| Gem. GP Functie | 4.2 |
| Hattricks | 2 (2,2%) |
| GP DNFs | 46 (49,5%) |
| Totaal GP Laps | 3.924 |
F1 Carrière Team Geschiedenis
Belangrijke mijlpalen in je carrière
F1 Carrière-afsluitende posities
Prestatie-overzicht
James Hunt Biography
James Hunt was de zesde Britse F1 kampioen in de geschiedenis.
James Simon Wallis Hunt, vier woorden en een leven vol vreugde en opstandigheid. Uiteindelijk het leven van een wereldkampioen. Hunt werd geboren op 29 augustus 1947 in Belmont, Engeland. Er zijn niet veel geheimen als het gaat om zijn jeugd en tienerjaren in vergelijking met wat hij als een volwassene vertegenwoordigde.
Hij was een moeilijke jongen wiens energie uit de hitlijsten was. Opstandig was hij, en een atleet ook. Hij speelde tennis en had gewoon alles naar zijn zin met zijn liefdesleven. Maar op 18-jarige leeftijd James Hunt zou vinden wat zijn concurrentievermogen op de juiste manier zou stimuleren en hem zou helpen het te kanaliseren: autoracen.
Zijn vader Wallis, een effectenmakelaar, en zijn moeder Sue steunden zijn onderdompeling in het racen niet, maar een jonge Hunt zou niet worden geweigerd. Na hard te hebben gewerkt om zijn machines te betalen, stond hij bekend als "Hunt the Shunt" vanwege de terugkerende crashes, waaronder een bijna fataal ongeval in een Formula Ford-race waarin hij bijna verdronk.
Terwijl hij de Formule 1969 bereikte, vond hij enig succes, maar had nog steeds overdreven aandrijvingen waarin zijn mindset niet volledig gekalmeerd was om grote beslissingen achter het stuur te nemen. Toch was zijn snelheid merkbaar. Na vier jaar in de Formule Drie te hebben doorgebracht, van 1972 tot 1, kwam Lord Alexander Hesketh bellen en ging Hunt naar het Formule XNUMX-raster.
Hunt's Formule 1-debuut
In een maart 731 ingeschreven door Hesketh Racing, James Hunt maakte zijn Formule 1-debuut in de 1973 Grand Prix van Monaco. Hij startte de race vanaf de 18e plaats en kon niet eindigen vanwege een motorstoring. Hij startte zeven van de 15 races in de kalender van 1973 en wist in de top tien van het Wereldkampioenschap te eindigen.
Hoewel velen Hesketh niet respecteerden, toonde het team snelheid en kon Hunt het eerste podium van zijn carrière scoren in de 1973 Nederlandse Grand Prix. Daarna voegde hij nog een podiumfinish toe met een stevige drive bij Watkins Glen. Hij eindigde vier van zijn zeven races in 1973 in de punten.
1974 F1 seizoen
Hesketh bouwde hun eigen auto voor de 1974 F1 seizoen, de Hesketh 308, en Hunt wist opnieuw podiumplaatsen te bemachtigen. Betrouwbaarheid en zijn neiging tot botsingen zorgden ervoor dat hij opnieuw slechts als achtste eindigde in de WDC, hoewel hij het hele seizoen meedeed. Podiums in Zweden, Oostenrijk en de VS bewezen opnieuw dat Hunt solide reed, hoewel het gepolijst moest worden.
Hunt begon 1975 met een geweldige tweede plaats in de 1975 Argentijnse Grand Prix En vervolgens scoorde hij een punt in Brazilië. Daarna volgde een reeks van vijf opeenvolgende uitvalbeurten – drie door mechanische problemen en een paar crashes – waardoor hij niet meer mee kon doen aan de titelstrijd. Na deze ongelukkige reeks kwam Hunt weer helemaal terug en versloeg hij de twee Ferrari's van Niki Lauda en Clay Regazzoni in de 1975 Nederlandse Grand Prix om zijn eerste Grand Prix te winnen. Hij gaf Hesketh de eerste en enige overwinning van het team in het hoogtepunt van de autosport.

McLaren M23 aangestuurd door James Hunt in Monaco 1976
Uiteindelijk won Lauda het WDC in 1975 en Ferrari was de topfabrikant, maar Hunt's sterke tweede helft van 1975 duwde hem naar de vierde plaats in het WDC en vestigde hem als een bedreiging voor de Oostenrijkse kampioen en de Italiaanse reuzen.
1976 F1 Titel van de coureur
Omdat James Hunt niet langer werd ondersteund door Hesketh en... Emerson Fittipaldi schokkend vertrokken McLaren Eind 1975 zag de Engelse coureur zichzelf in een groot team. McLaren had in 1974 voor het eerst het World Drivers 'Championship gewonnen met de Braziliaanse coureur en kon Hunt helpen om wereldkampioen te worden.
Hunt greep de eerste paar Pole Posities van zijn carrière in zijn eerste twee races achter het stuur van de M23, maar hij ging met pensioen in Brazilië en eindigde als tweede in Zuid-Afrika. In de volgende vier races stopte Hunt driemaal en pakte hij de tweede overwinning van zijn carrière in Spanje, hoewel hij aanvankelijk werd gediskwalificeerd.
De vijfde in Zweden en een dominante overwinning in Frankrijk leken het seizoen van Hunt op het goede spoor te zetten, maar hij werd gediskwalificeerd voor zijn thuisrace, de Britse Grand Prix, omdat hij na de eerste start geen volledige ronde had voltooid. De beslissing om Hunt te diskwalificeren vond twee maanden na de race plaats.
Na de race op Brands Hatch was Lauda de leider in het kampioenschap met 23 punten over Hunt met nog acht races te gaan. Een overwinning was negen punten waard en hoewel de voorsprong van Lauda groot was, had Hunt toch een schot. De kans van Hunt werd echter zeer realistisch toen de ongelukkigen 1976 Duitse Grand Prix gearriveerd. Zijn off-track vriend, Lauda, had een bijna fataal ongeluk in een race die Hunt zelf comfortabel won.
Hunt eindigde als vierde en behaalde een overwinning in de volgende twee races, die Lauda miste vanwege zijn blessures. Terwijl de Oostenrijkse kampioen terugkeerde voor de 1976 Italiaanse Grand Prix, zijn voorsprong was teruggebracht tot slechts twee punten.
Lauda eindigde als vierde in Italië en Hunt stopte. Met nog drie races te gaan was Lauda's voorsprong slechts vijf punten op Hunt. De Engelse coureur pakte opeenvolgende overwinningen uit Pole Positie in Canada en de VS om binnen drie punten van de Oostenrijker te komen met één race te gaan.
Bij de finale, de 1976 Japanse Grand Prix in Fuji kwalificeerde Hunt zich tweede met Lauda achter zich. De Engelsman moest winnen, als tweede eindigen met Lauda als vierde, derde met Lauda als zesde of vierde met Lauda als zevende of slechtste om de titel te winnen.
Een stortbui zorgde zondag voor overstromingen op de Fuji Speedway. James Hunt nam direct de leiding, terwijl Lauda slechts twee ronden volhield voordat hij zich terugtrok vanwege de onveilige omstandigheden. Ook een andere kampioen, Emerson Fittipaldi, gaf de race op.
Hunt was comfortabel vooruit, maar hij werd laat in de race ingehaald omdat zijn versleten banden een lekke band produceerden. Hij pitte en kwam als vijfde uit, maar wist in te halen Alan Jones en Regazzoni om als derde achter te eindigen Mario Andretti en Patrick Depailler en win het WDC met een voorsprong van één punt boven Lauda.
1977 F1 seizoen
Lauda herstelde zich in 1977 en hernam de titel, terwijl Hunt slechts vijfde kon worden in het WDC. Hunt was natuurlijk niet zo gemotiveerd als hij ooit was, omdat hij zijn doel al had bereikt. Toch was hij niet erg competitief na zijn titelwinnende seizoen en zijn derde overwinning van 1977, in Japan, was de laatste van zijn carrière.
Ook in 1977 hielp hij een onbekende Gilles Villeneuve begin zijn F1 racen met een McLaren-auto nadat Hunt een jaar eerder door de Canadees was verslagen in de Formule Atlantic.
1978 F1 seizoen
In 1978 werd hij derde in Frankrijk, wat zijn laatste podiumplaats was. Voor 1979 verliet hij McLaren en ging bij Wolf, maar hij stopte na zeven starts met het team en slechts één race eindigde.
Na zijn pensionering waren er momenten waarop hij probeerde terug te keren naar het racen, maar hij vond echt zijn plaats toen hij commentaar leverde op Formule 1-races naast de legendarische verteller Murray Walker. In zijn tweede carrière was Hunt net zo geliefd bij racefans die genoten van zijn unieke stijl en af en toe harde kritiek op bepaalde coureurs.
Hij trouwde twee keer: eerst met Suzy Miller en vervolgens met Sarah Lomax, de moeder van zijn twee zonen, Tom en Freddie.
James Hunt doodsoorzaak
Op 45-jarige leeftijd stierf Hunt aan een hartaanval op 15 juni 1993 in Wimbledon. Tot op heden, meer dan 25 jaar na zijn dood, wordt Hunt nog steeds door fans van de Formule 1 herinnerd als waarschijnlijk de grootste ster van de sport vanwege zijn unieke stijl, vooral buiten de baan, en zijn persoonlijkheid.
De rivaliteit van James Hunt met Lauda keerde in 2013 terug naar het hoofdpodium dankzij de film Stormloop, met Chris Hemsworth in de rol van Hunt.
"We hadden een respectvolle, leuke relatie. We vertrouwden elkaar. Hij zou je niet van de weg duwen, wat in die dagen belangrijk was", Zei Lauda ooit over Hunt.
James Hunt F1 auto's6 auto's · 1973–1979Alles F1 auto's →
Resultaten van het James Hunt-kampioenschap
1× Wereldkampioenschap1976–1976 · McLaren
Eén titel, gewonnen in 1976 met McLaren.
- 1976McLaren69 pt1 vrij van Niki Laudaverzegeld in 1976 Japans F1 GP












